«Τι μπορεί να κάμει, πως μπορεί να προκόψει η δικαιοσύνη σ' έναν κόσμο άδικο κι άτιμο, αν δεν είναι αρματωμένη; Θ' αρματώσουμε τη δικαιοσύνη...»
Νίκος Καζαντζάκης, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»
(με αφορμή τον ετήσιο εορτασμό της 3ης Οκτωβρίου)
ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ
Η 3 Οκτωβρίου είναι μια μέρα που ξεχωρίζει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Είναι η γιορτή της ανεξάρτητης και αμερόληπτης λειτουργίας της Δικαιοσύνης που πρέπει να μετουσιώνεται όμως σε καθημερινή πράξη από τον καθένα μας σε όποια θέση και αν βρίσκεται και ιδίως από τους λειτουργούς της,. Γεννάται το ερώτημα γιατί πρέπει να γιορτάζουμε αυτή την μέρα της Δικαιοσύνης, κάτι το αυτονόητο και απόλυτα ταυτισμένο με την Ελευθερία και ουσιώδη προϋπόθεση του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος;
Δεν μπορεί κανείς να αμφιβάλει ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρχει ως υψίστη λειτουργία του πολιτεύματος αν δεν είναι Ανεξάρτητη, πράγμα που κατοχυρώνεται στα άρθρα 26,87 παρ 2,93 παρ 4,95 παρ 5 του Συντάγματος.
Η δικαιοσύνη χρειάζεται συνεχή φροντίδα, διαφάνεια, ηρεμία και αυστηρή τήρηση των κανόνων και διαδικασιών.
Η δικαιοσύνη δέχεται επίθεση από την αποδυνάμωση των θεσμών και με την υπονόμευση της ανεξαρτησίας της, με συνέπεια την απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το ίδιο το δημοκρατικό σύστημα.
Όλοι ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα στην Δικαιοσύνη και πρώτα απ’ όλα όσοι έχουν καθήκον να την διαφυλάσσουν και να την προστατεύουν. Θέτει στο στόχαστρο ο δημόσιος λόγος θεσμούς που αν μη τι άλλο με τα όποια προβλήματά τους, τις ατέλειές τους, είναι πυλώνες της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου. Την απάντηση στο πρόβλημα έδωσε ο μέγας Δημητρακόπουλος που συμμετείχε στην πρώτη κυβέρνηση Βενιζέλου αναλαμβάνοντας υπουργός Δικαιοσύνης στις 6 Οκτωβρίου (1910) :«Ο δικαστικός κλάδος παραμένει μεμονωμένος και αφρούρητος να υπονομεύηται πανταχόθεν και να δολοφονείται εκ των πλευρών»
Με αφορμή συγκεκριμένες υποθέσεις που απασχολούν το «λαϊκό αίσθημα» λέγονται και γράφονται αδιανόητες φράσεις. και παράλληλα έχει διαμορφωθεί χαμηλή, αντίληψη των πολιτών για την ανεξαρτησία και την απονομή της δικαιοσύνης .Σαυτό το σημείο ο δημόσιος εκρηκτικός λόγος ορισμένων λειτουργών της δικαιοσύνης δυναμιτίζει την ανάγκη για καταλλαγή, όπως αποτελεί η ανεπίκαιρη διοργάνωση από την ΕνΔε «Διεθνούς Ημερίδας με θέμα την αντιμετώπιση των ακραίων συμπεριφορών των δικηγόρων[1]»!!!Υπάρχουν πράγματι απαράδεκτες συμπεριφορές, αλλά υπάρχουν και νόμοι από την εφαρμογή τους ουδείς εξαιρείται και υπάρχουν για το ζήτημα και σοβαρές εκκρεμείς δίκες που έχουν ήδη απασχολήσει το δημόσιο αίσθημα και απορώ, ανησυχώ και διερωτώμαι και θέτω στο νομικό διάλογο το ζήτημα αν μετα από μια τέτοια «εκδήλωση» υπάρχει κίνδυνος να γεννηθούν ζητήματα εξαίρεσης ή αυτοεξαίρεσης μελών της ΕνΔε ή θα γεννηθούν στο ΕΔΔΑ ζητήματα δίκαιης δίκης για τις υποθέσεις αυτές, από εκείνους που θέλουν να αποφύγουν την δικαστική διερεύνηση της υποθέσεως τους;
Τελικά αυτά τα ακραία ζητήματα και συμπεριφορές διερωτώμαι μήπως υπονομεύουν την λειτουργία των θεσμών; Είναι οι Έλληνες δικηγόροι αντίπαλοί και χρειάζεται να διασύρονται με διεθνή Ημερίδα στη οποία δεν καλούνται καν να μετέχουν και να εκφράσουν την άποψη τους; Ορθά και με μετριοπάθεια απάντησε στη πρωτοφανή αυτή ενέργεια η Συντονιστική Επιτροπή των Δικηγορικών Συλλόγων
Έτσι θα γιορτάζουμε την ΜΕΡΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ;
Σε επίσημο μήνυμά του για το νέο δικαστικό έτος, ο Προέδρος του ΑΠ κ. Λυμπερόπουλος έστειλε σαφές μήνυμα για τη λήξη των εντάσεων μεταξύ δικαστών και δικηγόρων, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Ζητώ και από εσάς να κατεβούν οι ταμπέλες αυτές, των χωρίς νόημα συγκρούσεων. Ο διάλογος είναι η λύση! Η μόνη λύση»
Πρόσφατα ακούσαμε τις αθλιότητες σε βάρος ης δικαιοσύνης και των λειτουργών της και ουσιαστικά έχει ανακύψει ένας άτυπος εμφύλιος πόλεμος που πρέπει άμεσα να σταματήσει γιατί η δικαιοσύνη αφορά τον αφέντη του τόπου Ελληνικό λαό και όχι μόνο τους λειτουργούς της. «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχωσι· θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.»[2]
Όμως από την δικαιοσύνη υπάρχει τελικά ελπίς: α) Με την 1279/2026 απόφαση της Ολομελείας ΣτΕ έγινε δεκτό ότι κατά την έννοια της απόφασης του ΕΔΔΑ Ζουμπουλίδης κατά Ελλάδας , προκειμένου να αρθεί η παράβαση του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ που διαγνώστηκε με αυτήν ότι παρέχεται η δυνατότητα βάσει των άρθρων 4 παρ. 5 του Συντάγματος και 105 του ΕισΝΑΚ ασκήσεως αγωγής αποζημιώσεως, για πρόδηλο σφάλμα δικαστικού λειτουργού. β) Η γνωμοδότηση του ΣτΕ (με αριθμό 81/2026), για τις διατάξεις του Προεδρικού Διατάγματος του υπουργείου Εσωτερικών σχετικά με την πρόσληψη τακτικού προσωπικού σε δημοτικούς παιδικούς, βρεφικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς. Έδωσε για πρώτη φορά διπλάσια μοριοδότηση σε όσους έχουν προϋπηρεσία έως 10 έτη.
Μην ξεχνάμε ότι η Δικαιοσύνη είναι διαχρονικά, με τα όποια λάθη, τις ελλείψεις της, το τελευταίο καταφύγιο των αδυνάτων στην αυθαιρεσία των ισχυρών. Η ορθή δικαστική κρίση δεν συμβαδίζει αναγκαστικά με τις όποιες πλειοψηφίες διαμορφώνονται στην κοινή γνώμη, αλλά οφείλει να προστατεύει και τα δικαιώματα των ολίγων έναντι των πολλών. Οι δικαστές δεν ακολουθούν ευμετάβλητες πλειοψηφίες της κοινής γνώμης, αλλά το Σύνταγμα και τους νόμους[3].
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να απονέμεται στο διαδίκτυο, όπως είπε ο μέγας Ουμπέρτο Εκο: «Τα σόσιαλ μίντια έχουν δώσει φωνή σε λεγεώνες ηλιθίων που, παλιότερα, μιλούσαν μόνο στο μπαρ πίνοντας ένα κρασί και δεν έκαναν κανένα κακό στην κοινότητα, στους γύρω τους. Αν δεν ήξεραν κάτι, σιωπούσαν. Σήμερα, κάμποσοι ελλιπείς μιλάνε λες και έχουν πάρει Βραβείο Νόμπελ. Ζούμε την εισβολή των ηλιθίων».
ΕΠΙΛΟΓΟΣ «…Ο βασιλιάς Ξέρξης αναρωτιέται πώς μπορούν οι Έλληνες να αντισταθούν στον τεράστιο στρατό του. Ένας Σπαρτιάτης που βρίσκεται κοντά του, του δίνει μία εκπληκτική απάντηση. Ο βασιλιάς ρωτά λοιπόν: «Πως θα μπορέσει να αντισταθεί αυτός ο μικρός λαός; Δεν έχουν έναν αρχηγό ο οποίος, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να υπακούσουν χτυπώντας τους, χρησιμοποιώντας τη βία». Και ο Σπαρτιάτης απαντά: «Επειδή έχουν έναν αρχηγό τον οποίον τρέμουν ακόμη περισσότερο απ’ ότι τρέμουν εσένα οι υποτελείς σου. Ο Αρχηγός αυτός είναι ο Νόμος»[4]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δεν επιτρέπονται νέα σχόλια.