ΕΔΔΑ: Daci κατά Αλβανίας. Πρώην δικαστής απέκρυψε την πειθαρχική του απόλυση σε αίτηση για θέση στα όργανα επαναξιολόγησης

 

 

 

Daci κατά Αλβανίας. Πρώην δικαστής απέκρυψε την πειθαρχική του απόλυση σε αίτηση για θέση στα όργανα επαναξιολόγησης. Καταδίκη για διανοητική πλαστογραφία. Απρόβλεπτη διασταλτική ερμηνεία. Παραβίαση άρθρου 7 της ΕΣΔΑ 

ΑΠΟΦΑΣΗ

Daci κατά Αλβανίας της 06.10.2026 (προσφ. αριθ. 5232/24) 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Σχηματισμός: Τμήμα (Τρίτο Τμήμα, επταμελής σύνθεση).

Κρίσιμες διατάξεις: Άρθρο 7 ΕΣΔΑ (nullum crimen, nulla poena sine lege), άρθρο 41 ΕΣΔΑ.

Αντικείμενο: Προβλεψιμότητα της νομικής βάσης ποινικής καταδίκης βάσει του άρθρου 186 του αλβανικού Ποινικού Κώδικα, επειδή η μη αναφορά προηγούμενης πειθαρχικής απόλυσης δικαστή σε αίτηση υποψηφιότητας θεωρήθηκε «διανοητική πλαστογραφία» ιδιωτικού εγγράφου.

Διατακτικό: Παραβίαση άρθρου 7 ΕΣΔΑ (ομόφωνα).

Δίκαιη ικανοποίηση: Η διαπίστωση της παραβίασης συνιστά επαρκή δίκαιη ικανοποίηση για την ηθική βλάβη. Το Δικαστήριο απέρριψε τα αιτήματα για περιουσιακή ζημία και δικαστικά έξοδα.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

Ο προσφεύγων, πρώην δικαστής του Πρωτοδικείου Τιράνων, είχε απολυθεί πειθαρχικά το 1997. Το 2017 υπέβαλε αίτηση για θέση στα όργανα επαναξιολόγησης δικαστών και εισαγγελέων (vetting), δηλώνοντας ότι δεν του είχε επιβληθεί ποτέ πειθαρχική ποινή απόλυσης, και διορίστηκε δικαστής του Ειδικού Τμήματος Προσφυγών. Τα αλβανικά δικαστήρια τον καταδίκασαν για πλαστογραφία εγγράφου, κρίνοντας ότι η ελεύθερα συνταγμένη αίτησή του ήταν «έγγραφο» και ότι η ψευδής δήλωση συνιστούσε «διανοητική πλαστογραφία». Το Δικαστήριο δεν αμφισβήτησε ότι ο προσφεύγων απέκρυψε σκοπίμως την απόλυσή του στην προφορική απάντησή του ενώπιον της επιτροπής, διευκρίνισε όμως ότι δεν είχε κατηγορηθεί για την προφορική αυτή δήλωση αλλά αποκλειστικά για την αίτησή του. Η Κυβέρνηση δεν προσκόμισε καμία προγενέστερη της πράξης απόφαση που να αποδεικνύει ότι ιδιωτικά έγγραφα αυτού του είδους υπάγονταν στο άρθρο 186 ΠΚ. Το μοναδικό προηγούμενο που επικαλέστηκε το Ανώτατο Δικαστήριο ήταν μεταγενέστερο και αφορούσε εξ ολοκλήρου πλαστό έγγραφο που εμφανιζόταν ως δημόσιο, ενώ η σχετική αναφορά στη «διανοητική πλαστογραφία» ιδιωτικού εγγράφου ήταν παρεμπίπτουσα. Ο Ποινικός Κώδικας τιμωρούσε τις ψευδείς δηλώσεις σε έντυπα με άλλη διάταξη, το άρθρο 190, γεγονός το οποίο το ΕΔΔΑ χρησιμοποίησε ως πρόσθετη ένδειξη υπέρ της έλλειψης προβλεψιμότητας και όχι ως κρίση ότι το άρθρο 190 αποτελούσε αποκλειστικά εφαρμοστέα ειδική διάταξη. Το Ανώτατο Δικαστήριο, τέλος, δεν ακολούθησε με συνέπεια τη θέση του σε μεταγενέστερες υποθέσεις. Η διάταξη ερμηνεύθηκε διασταλτικά και απρόβλεπτα εις βάρος του προσφεύγοντος, κατά τρόπο ασύμβατο με την ουσία του αδικήματος. Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε παραβίαση του άρθρου 7 ΕΣΔΑ.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ https://www.echrcaselaw.com ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΠΟΦΑΣΗ