Eminağaoğlu κατά Τουρκίας: Πειθαρχική κύρωση σε εισαγγελέα του Ακυρωτικού και Πρόεδρο ένωσης δικαστών και εισαγγελέων για δημόσιες δηλώσεις, χωρίς δικαστικό έλεγχο και με χρήση υλικού τηλεφωνικών υποκλοπών. Παραβίαση των άρθρων 6 § 1, 10 και 8 ΕΣΔΑ
ΑΠΟΦΑΣΗ
Eminağaoğlu κατά Τουρκίας της 09.03.2021 (προσφ. αριθ. 76521/12), οριστική στις 05.07.2021
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ
Ο προσφεύγων, εισαγγελέας στο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Τουρκίας και πρόεδρος της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων Yarsav, τιμωρήθηκε πειθαρχικά με μετάθεση εξαιτίας σειράς δημόσιων δηλώσεων: για τα περιοριστικά και ανακριτικά μέτρα στην υπόθεση «Ergenekon», για την υπόθεση Hrant Dink και το άρθρο 301 του τουρκικού Ποινικού Κώδικα, καθώς και για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, πολλά από τα οποία συνδέονταν με τη λειτουργία της δικαιοσύνης, τη διάκριση των εξουσιών και την αρχή της κοσμικότητας. Η μετάθεση εκτελέστηκε και το 2015 αντικαταστάθηκε με επίπληξη, χωρίς να εξαλειφθούν αναδρομικά οι συνέπειές της και χωρίς να μεταβληθούν οι πειθαρχικές κατηγορίες.
Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι το άρθρο 6 § 1 εφαρμόζεται υπό το αστικό του σκέλος. Ούτε το Δεύτερο Τμήμα ούτε η Ολομέλεια του Ανωτάτου Συμβουλίου μπορούσαν, υπό τις συγκεκριμένες διαδικαστικές συνθήκες, να χαρακτηριστούν «δικαστήριο» με την ουσιαστική έννοια του άρθρου 6, ενώ δεν υπήρξε μεταγενέστερος έλεγχος από δικαιοδοτικό όργανο πλήρους δικαιοδοσίας. Η έλλειψη αυτή έθιξε την ίδια την ουσία του δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο.
Υπό το άρθρο 10, το Δικαστήριο δεν περιορίστηκε σε έναν αμιγώς διαδικαστικό έλεγχο. Διέκρινε τις τρεις κατηγορίες δηλώσεων, αναγνώρισε ότι οι λόγοι της Κυβέρνησης είχαν βαρύτητα ως προς την κριτική εκκρεμούς ποινικής διαδικασίας, παρείχε υψηλή προστασία στις δηλώσεις για την υπόθεση Dink και το άρθρο 301, και έκρινε ότι μεγάλο μέρος των λοιπών δηλώσεων αφορούσε ζητήματα δημοσίου ενδιαφέροντος σχετικά με τη δικαιοσύνη. Η παραβίαση θεμελιώθηκε τελικά στον συνδυασμό ανεπαρκούς ουσιαστικής στάθμισης, ελλιπούς αιτιολογίας και απουσίας αποτελεσματικών διαδικαστικών εγγυήσεων.
Υπό το άρθρο 8, η παραβίαση δεν αφορούσε τη νομιμότητα της αρχικής τηλεφωνικής παρακολούθησης, την οποία ο προσφεύγων δεν είχε αμφισβητήσει. Αφορούσε τη διατήρηση αντιγράφου των καταγραφών από τους δικαστικούς επιθεωρητές και τη χρήση τους στην πειθαρχική έρευνα για σκοπό διαφορετικό από εκείνον για τον οποίο είχαν συλλεγεί, χωρίς αυτό να είναι σύμφωνο με το εσωτερικό δίκαιο.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ https://www.echrcaselaw.com ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΠΟΦΑΣΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δεν επιτρέπονται νέα σχόλια.