Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΟλΑΠ 9/2026: όχι αυτόματος υπολογισμός της αμοιβής δικηγόρου για σύνταξη επιταγής προς πληρωμή - αρχή αναλογικότητας και αρ. 72 ΚΔικ.

 



Άρθρο 72  Κώδικα Δικηγόρων
Αμοιβή για σύνταξη επιταγής  προς εκτέλεση

1. Για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση τίτλων εκτελεστών η αμοιβή του δικηγόρου ορίζεται στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης, όπως αυτή επιδικάστηκε από το δικαστήριο.

Η  αμοιβή του  δικηγόρου για τη σύνταξη της επιταγής προς πληρωμή δικαστικής απόφασης,  δεν υπολογίζεται αυτόματα στο ύψος της επιδικασθείσας δικαστικής δαπάνης.

 

Η "διάταξη", επομένως, έχει την έννοια ότι σε περίπτωση που ο δανειστής επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του οφειλέτη του με εκτελεστό τίτλο που περιλαμβάνει διάταξη για δικαστικά έξοδα, η αμοιβή, την οποία προκατέβαλε στον πληρεξούσιο δικηγόρο του για τη σύνταξη επιταγής προς πληρωμή και μπορεί συνεπώς να αξιώσει από τον καθού ως έξοδο εκτέλεσης (άρθρο 932 του ΚΠολΔ), πρέπει να έχει ελάχιστο όριο τη νόμιμη αμοιβή που προβλέπεται από το άρθρο 59 παράγραφος 3 του. Ν. 4194/2013 σε συνδυασμό με τις περιπτώσεις Δ και ΣΤ του Παραρτήματος Ι του ίδιου νόμου και μέγιστο όριο το ποσόν που ορίζεται από το άρθρο 72 παράγραφος 1 του νόμου που προαναφέρθηκε - πλέον του Φ.Π.Α. που αναλογεί στα ποσά αυτά - με την προϋπόθεση ότι ο καθ' ου επιτάχθηκε να καταβάλει το συγκεκριμένο ποσό και όχι μικρότερο. Σε κάθε περίπτωση ο ακριβής προσδιορισμός του ποσού που θα οφείλεται για την αιτία που προαναφέρθηκε σε περίπτωση που υπερβαίνει το ελάχιστο νόμιμο όριο θα γίνει από το δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ του Συντάγματος, 371, 288, 281 ΑΚ και 58 παράγραφος 5 εδάφιο α του ν. 4194/2013.

 

 

Απόφαση 9 / 2026    (ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 9/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αναστασία Παπαδοπούλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Σωκράτη Πλαστήρα, Χρυσούλα Πλατιά, Βαρβάρα Πάπαρη, Ελπίδα Σιμιτοπούλου, Παναγιώτη Λυμπερόπουλο και Μιχαήλ Αποστολάκη, Αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Βενιζελέα, Ελένη Χροναίου, Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Γεώργιο Παπαγεωργίου, Λεωνίδα Χατζησταύρου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Νίκη Κατσιαούνη, Φωτεινή Μηλιώνη, Αντιγόνη Τζελέπη, Απόστολο Φωτόπουλο - Εισηγητή, Μαρία Πετσάλη, Βαΐα Ζαρχανή, Σπυριδούλα Λιάτη, Στυλιανή Μπλέτα, Ηλία Γιαρένη, Ελένη Θεοδωρακοπούλου, Δέσποινα Βασιλοδημητράκη, Ευγενία Μπιτσακάκη, Αικατερίνη Πατσιαρά, Μαρία Αρχοντάκη - Τραυλού - Τζανετάτου, Παναγιώτη Φιλόπουλο, Παρασκευή Γρίβα, Στυλιανό Κακαβιά, Ελένη - Παναγιώτα Λεβεντέλη, Μαρία Τατσέλου, Ειρήνη Νικολάου, Παναγιώτη Μπολτέτσο, Ιωάννα Στρατσιάνη, Χριστίνα Τζίμα, Βασιλική Μουγιάντση, Νικολέττα Παναγιωτίδου, Μαργαρίτα Νικάκη, Αριστέα Τσαμαδιά, Ευαγγελία Δαούτη, Αναστάσιο Σάββα, Αγγελική Καρδαρά, Δομνίκη Λασπά, Αμαλία Βασιλοπούλου, Ευαγγελία Ψαράκη, Νικόλαο Κουτσούκο, Μαρία Παπαδημητρίου, Σοφία Καραγιάννη, Γεσθημανή Τσουλφόγλου, Χριστίνα Πουρνάρα, Φωτεινή Αθανασίου, Ιωάννη Πανούση, Χριστίνα Ρωμέση, Βασιλική Βλαχοπαναγιώτου, Μυρτώ Τζεφεράκου και Παγώνα Παναγιώτου, Αρεοπαγίτες, (κωλυομένων των λοιπών δικαστών της σύνθεσης).
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 30η Απριλίου 2026, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Καντζίδη (κωλυομένου του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Aγγελικής Ανυφαντή για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ :

Του καλούντος - αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Θεόδωρο Στριλάκο, Νομικό Σύμβουλο του Κράτους, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του καθ' ου η κλήση - αναιρεσιβλήτου: Π. Μ. του Ε., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευγενία Καμπούκου, η oποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του καθ' ου η κλήση - προσθέτως παρεμβαίνοντος (ενώπιον του Β2' Πολιτικού τμήματος) υπέρ του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Παραστάθηκε ο Πρόεδρός του Ανδρέας Κουτσολάμπρος και διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο του τον Παναγιώτη Νικολόπουλο, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του προσθέτως παρεμβαίνοντος (ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου) υπέρ του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον Πρόεδρο και πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Φινοκαλιώτη, ο οποίος διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο του και τον Παναγιώτη Γιαννόπουλο, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-2014 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1904/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 3499/2021 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με την από …2023 αίτησή του. Το προσθέτως παρεμβαίνουν νομικό πρόσωπο με την επωνυμία "Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών" ζήτησε όσα αναφέρονται στην από 12-9-2023 πρόσθετη παρέμβαση του, επί των οποίων εκδόθηκε η 17/2025 απόφαση του Β2' Πολιτικού τμήματος του Αρείου Πάγου, η οποία παρέπεμψε στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τον αναφερόμενο στο σκεπτικό μοναδικό λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Κατόπιν αυτής της απόφασης και της από 25-8-2025 κλήσης του καλούντος η υπόθεση φέρεται προς συζήτηση ενώπιον της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Το προσθέτως παρεμβαίνουν νομικό πρόσωπο με την επωνυμία "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" ζήτησε όσα αναφέρονται στην από 19-3-2026 πρόσθετη παρέμβασή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των διαδίκων, αφού έλαβαν τον λόγο από την Πρόεδρο, ανέπτυξαν και προφορικά τους σχετικούς ισχυρισμούς τους, οι οποίοι αναφέρονται και στις προτάσεις τους. Ο μεν του καλούντος - αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, η δε του καθ' ου η κλήση - αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας ζήτησε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική του δαπάνη. Οι πληρεξούσιοι των προσθέτως παρεμβαινόντων δικηγορικών συλλόγων ζήτησαν να γίνουν δεκτές οι πρόσθετες παρεμβάσεις, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το Ελληνικό Δημοσίο στη δικαστική τους δαπάνη.

Ο Εισαγγελέας, αφού έλαβε τον λόγο από την Πρόεδρο, πρότεινε :

α. να απορριφθεί ως αβάσιμος ο μοναδικός λόγος αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου κατά της 3499/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών,

β. να γίνει δεκτή η πρόσθετη παρέμβαση του ΝΠΔΔ "Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών" και

γ. να γίνει δεκτή η πρόσθετη παρέμβαση του ΝΠΔΔ "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης", όσον αφορά την πρώτη της βάση και να απορριφθεί όσον αφορά τη δεύτερη. Κατά την 24η Ιουνίου 2026, ημέρα που συγκροτήθηκε το δικαστήριο αυτό προκειμένου να διασκεφθεί για την ανωτέρω υπόθεση, ήταν απόντες οι Αρεοπαγίτες Κλεόβουλος - Δημήτριος Κοκκορός, Γεώργιος Σχοινοχωρίτης, Λεωνίδας Χατζησταύρου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Αντιγόνη Τζελέπη, Μαρία Αρχοντάκη Τραυλού - Τζανετάκου, Ελένη - Παναγιώτα Λεβεντέλη, Νικολέττα Παναγιωτίδου, Δομνίκη Λασπά, Αμαλία Βασιλοπούλου, Μαρία Παπαδημητρίου, Σοφία Καραγιάννη και Χριστίνα Πουρνάρα, οι οποίοι είχαν δηλώσει κώλυμα αρμοδίως. Παρά ταύτα, παρισταμένων, πλην αυτής, πλέον των είκοσι εννέα (29) μελών εκ των συμμετασχόντων στη συζήτηση της υπόθεσης, κατ' άρθρο 27 παρ.2 του ν. 4938/2022, το Δικαστήριο είχε την εκ του νόμου απαρτία για να διασκεφθεί.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την υπ' αριθμό 17/7-1-2025 ομόφωνη απόφαση του Β2' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου παραπέμφθηκε στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου - σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 563 παράγραφος 2 εδάφιο β του ΚΠολΔ και 27 παράγραφος 2 περίπτωση δ του ν. 4938/2022 (Φ.Ε.Κ. Α 109/6-6-2022) "Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών και λοιπές διατάξεις" ο μοναδικός λόγος της από …2023 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης …2023 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμό 3499/4-8-2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, επειδή στην προκειμένη περίπτωση δημιουργείται ζήτημα με γενικότερο ενδιαφέρον. Η αναιρεσιβαλλομένη εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία επί της από …2019 και με αύξοντα αριθμό πράξης κατάθεσης …2019 έφεσης και του από 5-4-2021 και με αύξοντα αριθμό πράξης κατάθεσης 1736263/12-4-2021 προσθέτου λόγου της - που συνεκδικάσθηκαν (άρθρα 246 και 520 παράγραφος 2 του ΚΠολΔ) - κατά της εκκαλουμένης υπ' αριθμό 1904/7-3-2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία είχε εκδοθεί αντιμωλία των διαδίκων κατά την ίδια διαδικασία. Με το μοναδικό λόγο αναίρεσης που παραπέμφθηκε ενώπιον της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη η αναιρετική πλημμέλεια που προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 εδάφιο α του ΚΠολΔ και, ειδικότερα, η ευθεία παράβαση - με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή - των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 72 παράγραφος 1 και 58 παράγραφος 5 του ν. 4194/2013 (Φ.Ε.Κ. Α 208/27-9-2013) "Κώδικας Δικηγόρων" σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 25 παράγραφος 1 εδάφιο γ του Συντάγματος. Ο λόγος αναίρεσης, συγκεκριμένα, αφορά στην επίλυση του με γενικό ενδιαφέρον νομικού ζητήματος αν η διάταξη του άρθρου 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013 είναι αντίθετη ή όχι με συνταγματικές διατάξεις που προστατεύουν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και - σε καταφατική περίπτωση - αν μπορεί να ερμηνευθεί σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας που προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ του Συντάγματος, ώστε η αμοιβή που προκαταβάλλεται από τον επισπεύδοντα την εκτέλεση δανειστή στον πληρεξούσιο δικηγόρο του για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση να μπορεί να προσδιορισθεί από το δικαστήριο της ουσίας και με τα κριτήρια που προβλέπονται από τη διάταξη του άρθρου 58 παράγραφος 5 του ν. 4194/2013 (Φ.Ε.Κ. Α 208/27-9-2013) "Κώδικας Δικηγόρων". Ήδη το καλούν-αναιρεσείον, Ελληνικό Δημόσιο, όπως εκπροσωπείται νόμιμα, με την από …2025 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης …2025 κλήση του επισπεύδει νόμιμα συζήτηση του μοναδικού λόγου της αναίρεσής του κατά της αναιρεσιβαλλομένης (άρθρο 563 παράγραφος 1 β του ΚΠολΔ). Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 80, 81, 82, 556 παράγραφος 1, 558 εδάφιο α και του 495 ΚΠολΔ συνάγεται ότι επιτρέπεται να ασκηθεί πρόσθετη παρέμβαση για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου υπέρ κάποιου διαδίκου της αναιρετικής δίκης.

Περαιτέρω από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 81 παράγραφος 1 και 215 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η πρόσθετη παρέμβαση ασκείται με την κατάθεση δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου, στο οποίο απευθύνεται. Η κατάθεση αποτελεί αναγκαίο στοιχείο της προδικασίας, η οποία ολοκληρώνεται με την κοινοποίηση της πρόσθετης παρέμβασης σε όλους τους έως την άσκησή της διαδίκους. Η κοινοποίηση στην περίπτωση που η πρόσθετη παρέμβαση ασκείται για πρώτη φορά στον Άρειο Πάγο πρέπει να γίνεται - σύμφωνα με το άρθρο 568 παράγραφος 4 του ΚΠολΔ - τουλάχιστον εξήντα ημέρες πριν από τη δικάσιμο, αν όλοι οι διάδικοι που καλούνται διαμένουν στην Ελλάδα, εκτός αν ζητήθηκε και διατάχθηκε σύμφωνα με το άρθρο 150 του ΚΠολΔ σύντμηση της προθεσμίας, οπότε η κοινοποίηση της πρόσθετης παρέμβασης γίνεται τουλάχιστον πριν από το χρόνο που ορίσθηκε για τη συγκεκριμένη περίπτωση (ΟλΑΠ 1/2023), ενώ δεν επιτρέπεται σύντμηση της προθεσμίας κλήτευσης του Ελληνικού Δημοσίου, και όταν αυτή είναι μεγαλύτερη των 30 ημερών (άρθρο 19 § 29 ν. 2386/1996), όπως ισχύει στην περίπτωση του άρθρου 568 § 4 Κ.Πολ.Δ.

Εξάλλου κατά τις διατάξεις των άρθρων 80 και 68 του ΚΠολΔ αναγκαία διαδικαστική προϋπόθεση για την άσκηση πρόσθετης παρέμβασης είναι η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος στο πρόσωπο του παρεμβαίνοντος.

Περαιτέρω η διάταξη του άρθρου 90 περίπτωση ζ του ν. 4194/2013 (Φ.Ε.Κ. 208 Α/27-9- 2013) "Κώδικας Δικηγόρων" ορίζεται ότι: "Στους Δικηγορικούς Συλλόγους ανήκει [...] ζ) η άσκηση παρεμβάσεων ενώπιον δικαστηρίων [...] για κάθε ζήτημα εθνικού, κοινωνικού, πολιτισμικού, οικονομικού ενδιαφέροντος και περιεχομένου που ενδιαφέρει τα μέλη του συλλόγου ή το δικηγορικό σώμα γενικότερα [...]". Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, επομένως, μπορούν για την υλοποίηση και επίτευξη αυτού του σκοπού να ασκούν πρόσθετη παρέμβαση ενώπιον κάθε δικαστηρίου οποιουδήποτε βαθμού δικαιοδοσίας στην Ελλάδα (ΟλΑΠ 3/2019).

Στην προκειμένη περίπτωση το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" και έδρα τη Θεσσαλονίκη με το από …2026 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης …2026 αυτοτελές δικόγραφό του άσκησε για πρώτη φορά ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του αναιρεσιβλήτου, Π. Μ. του Ε. και κατά του αναιρεσείοντος, Ελληνικού Δημοσίου. Η πρόσθετη όμως αυτή παρέμβαση που κατατέθηκε στη γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου στις …2026, κοινοποιήθηκε στους διαδίκους την …2026, όπως προκύπτει, από τις υπ' αριθμ. …2026, …2026, …2026 και …2026 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο … Α. Ζ. , δηλαδή σε χρόνο που δεν απείχε τουλάχιστον εξήντα (60) ημέρες πριν από τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης. Η πρόσθετη παρέμβαση, επομένως, που προαναφέρθηκε πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη (άρθρα 80, 81, 111 παράγραφος 2 και 564 παράγραφος 4 του ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών" και έδρα την Αθήνα - το οποίο είχε ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση και ενώπιον του Β2' Τμήματος του Αρείου Πάγου που εξέδωσε την παραπεμπτική απόφαση - κλητεύθηκε και παρέστη και ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου και περαιτέρω δήλωσε ότι το προς κρίση ζήτημα έχει γενικότερο οικονομικό ενδιαφέρον, το οποίο ενδιαφέρει τα μέλη του συλλόγου του και ότι για το λόγο αυτό νομιμοποιείται να ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του αναιρεσιβλήτου. Η πρόσθετη αυτή παρέμβαση ασκήθηκε παραδεκτά (άρθρα 573 παράγραφος 1, 68, 80, 81 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ και άρθρο 90 περίπτωση ζ' του ν. 4194/2013) και πρέπει να συνεκδικασθεί με την αίτηση όπως κρίθηκε με την ως άνω παραπεμπτική απόφαση.

2. Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παράγραφος 2 του ΚΠολΔ) προκύπτουν τα εξής: Το ανακόπτον και ήδη αναιρεσείον, Ελληνικό Δημόσιο, όπως εκπροσωπείται νόμιμα, στην από …2014 με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης …/2014 ανακοπή του, την οποία είχε απευθύνει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και είχε στρέψει κατά του καθού η ανακοπή και ήδη αναιρεσιβλήτου, Π. Μ. του Ε., κατοίκου ..., ισχυρίσθηκε : Ότι με την από …2014 επιταγή προς εκτέλεση κάτω από αντίγραφο πρώτου εκτελεστού απογράφου της υπ' αριθμό …/2009 διαταγής πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών επιτάχθηκε να καταβάλει - μεταξύ άλλων - στον καθ' ου η ανακοπή σύμφωνα με το άρθρο 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013 ("Κώδικας Δικηγόρων") το ποσό των 15.867,42 ευρώ ως αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου του καθού η ανακοπή για τη σύνταξη της επιταγής προς εκτέλεση που προαναφέρθηκε. Ότι το ποσό που επιτάχθηκε να καταβάλει στον επισπεύδοντα την εκτέλεση για την αιτία που προαναφέρθηκε ανέρχεται σε ποσό ίσο με τη δικαστική δαπάνη, την οποία επίσης επιτάσσεται να καταβάλει σε αυτόν με τον ίδιο εκτελεστό τίτλο. Ότι το ποσό αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική εργασία και απασχόληση του πληρεξουσίου δικηγόρου του επισπεύδοντος την εκτέλεση για τη σύνταξη της επιταγής και συνεπώς είναι υπέρμετρα δυσανάλογο σε σχέση με αυτήν. Με το ιστορικό αυτό αιτήθηκε - μεταξύ άλλων που δεν ενδιαφέρουν την αναιρετική δίκη - να κηρυχθεί η ακυρότητα: α) του υπ' αριθμό …/2009 πρώτου εκτελεστού απογράφου της υπ' αριθμό …/2009 διαταγής πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και β) της από …2014 επιταγής προς εκτέλεση κάτω από αντίγραφο πρώτου εκτελεστού απογράφου του ίδιου εκτελεστού τίτλου. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δίκασε την ανακοπή αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία και εξέδωσε την υπ' αριθμό 1904/2017 οριστική απόφαση, με την οποία απέρριψε την ανακοπή ως αβάσιμη. Το ανακόπτον και ήδη αναιρεσείον άσκησε κατά της απόφασης αυτής την από 8-3-2019 έφεση του, καθώς και τον από 5-4-2021 πρόσθετο λόγο έφεσης για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013, επειδή η διάταξη αυτή ως αντίθετη με την αρχή της αναλογικότητας που θεσπίζεται (άρθρο 25 παράγραφος 1 εδάφιο γ του Συντάγματος) έπρεπε στην προκειμένη περίπτωση να κηρυχθεί ανεφάρμοστη με συνέπεια η αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου του καθ' ου η ανακοπή και ήδη αναιρεσιβλήτου για τη σύνταξη επιταγής προς πληρωμή, την οποία πρέπει το ίδιο να καταβάλει στον επισπεύδοντα ως έξοδο εκτέλεσης έπρεπε να υπολογισθεί σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 63 επ. του ν. 4174/2013. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο συνεκδίκασε την έφεση και τον πρόσθετο λόγο της αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία και εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη υπ' αριθμό 3499/2021 τελεσίδικη απόφαση, με την οποία απέρριψε τόσο τον κύριο, όσο και τον πρόσθετο λόγο της έφεσης ως νόμω αβάσιμους με την εξής ειδικότερα αιτιολογία: "Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 25 του Συντάγματος, 281 ΑΚ και 933 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι λόγο ανακοπής του άρθρου 933 ΚΠολΔ μπορεί να αποτελέσει και η προφανής αντίθεση της επισπευδόμενης διαδικασίας της αναγκαστικής εκτέλεσης στην καλή πίστη ή στα χρηστά ήθη ή στον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος προς επίσπευση της εκτέλεσης. Η αντίθεση αυτή προς τα πιο πάνω αντικειμενικά αξιολογικά κριτήρια συνήθως περιλαμβάνεται στα ουσιαστικά ελαττώματα του τίτλου, μπορεί όμως και να αναφέρεται στην απαίτηση ή στην περαιτέρω πορεία διαδικασίας της εκτέλεσης.

Α) Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 72 παρ. 1 του ν. 4194/2013 (Κώδικας Περί Δικηγόρων), η οποία εφαρμόζεται στην ένδικη περίπτωση, καθώς η επιταγή προς εκτέλεση έχει επιδοθεί μετά τις 27.9.2013, ημερομηνία έναρξης ισχύος του νέου Δικηγορικού Κώδικα, "για την σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση τίτλων εκτελεστών, η αμοιβή του δικηγόρου ορίζεται στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης, όπως αυτή επιδικάστηκε από το Δικαστήριο.". Από την παραπάνω διατύπωση, δεν θα μπορούσε το διαλαμβανόμενο στην παρ. 1 της διάταξης του άρθρου 72 ΚΔικ ότι η αμοιβή του δικηγόρου "για σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση ορίζεται στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης, όπως αυτή επιδικάστηκε από το δικαστήριο", να ιδωθεί με το πρίσμα, ότι η αμοιβή της επιταγής περιλαμβάνεται στη δικαστική δαπάνη και δεν αποτελεί διακριτό κονδύλι για τους εξής λόγους: α) η ερμηνευτική αυτή εκδοχή δεν βρίσκει έρεισμα στο χρησιμοποιούμενο ρήμα "ορίζεται", με την έννοια ότι αν ο νομοθέτης ήθελε να εντάξει την αμοιβή της επιταγής στο ποσό της δικαστικής δαπάνης, θα έκανε χρήση του ρήματος "περιλαμβάνεται" ή άλλου συνωνύμου, β) θα ανέκυπτε ερμηνευτικό πρόβλημα στην περίπτωση του συμψηφισμού της δικαστικής δαπάνης, οπότε θα έπρεπε να μην υπάρχει καμία αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής προς εκτέλεση, κάτι που ήδη έχει κριθεί νομολογιακά ότι δεν μπορεί να ισχύει και ερευνάται ποιο ήταν το ποσό της δικαστικής δαπάνης του επισπεύδοντος διαδίκου, το οποίο συμψηφίστηκε, προκειμένου να ορισθεί ως αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής, γ) δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να γίνεται αναφορά στο νόμο για αμοιβή σύνταξης επιταγής εάν αυτή συμπεριλαμβανόταν στη δικαστική δαπάνη, η οποία μπορεί να εισπραχθεί με αναγκαστική εκτέλεση ούτως η άλλως και θα αρκούσε να αναφέρεται στο νόμο ότι δεν προβλέπεται αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής, δ) δεν είναι εύλογο να ήθελε ο νομοθέτης να "εκκαθαρίζει" το δικαστήριο, που εκδίδει τον εκτελεστό τίτλο και την αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής, περιλαμβάνοντας αυτήν στη συνολική δικαστική δαπάνη, καθώς αφενός μεν δεν είναι γνωστό κατά την έκδοση της απόφασης που εκτελείται, εάν αυτή θα αποτελέσει αντικείμενο αναγκαστικής εκτέλεσης, ούτε είναι δυνατόν να αποδίδονται με διάταξη της απόφασης μελλοντικές δαπάνες και, αφετέρου, η δικαστική δαπάνη που επιδικάζεται από το δικαστήριο περιλαμβάνει τα μέχρι εκείνης της στιγμής έξοδα και την αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου.

Β) Κατά τη διάταξη του άρθρου 58 παρ. 4 του ΚΔικ: "Με βάση τις αμοιβές που αναφέρονται στο Παράρτημα I του Κώδικα:

α) Διενεργείται από τα Δικαστήρια η επιδίκαση δικαστικών εξόδων, καθώς και η εκκαθάριση πινάκων δικηγορικών αμοιβών σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 84 του Κώδικα, εφόσον δεν υπάρχει έγγραφη συμφωνία για την αμοιβή κατά την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου και η αμοιβή του δικηγόρου δεν υπολογίζεται επί του αντικειμένου της δίκης κατά το άρθρο 63 του Κώδικα, οπότε στις περιπτώσεις αυτές ισχύουν όσα ορίζονται ειδικότερα στις σχετικές διατάξεις ..., κατά δε την παρ. 5 του ίδιου άρθρου: "Οι αμοιβές μπορούν να αυξηθούν και αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο, ανάλογα με την επιστημονική εργασία, την αξία και το είδος της υπόθεσης, του χρόνου που απαιτήθηκε, τις εκτός έδρας μεταβάσεις, τη σπουδαιότητα της διαφοράς, των ειδικότερων περιστάσεων και κάθε είδους δικαστικών ή εξώδικων ενεργειών. Αντίθετα, σε περίπτωση που το αίτημα της αγωγής κριθεί ως υπέρογκο, αλλά δεν μπορούσε να έχει αξιολογηθεί από τον δικηγόρο ελλείψει πραγματικών στοιχείων, ο δικαστής ή το δικαστήριο και αυτεπάγγελτα μπορεί να προσδιορίσει την νόμιμη αμοιβή με βάση το ποσό που έπρεπε να ζητηθεί με την αγωγή, είτε κατά την εκτίμηση του είτε λόγω περιορισμού του αιτήματος της αγωγής κατά συμμόρφωση του δικηγόρου προς έγγραφη εντολή του εντολέα του ή του αντιπροσώπου". Η πιο πάνω διάταξη της παρ. 5 αποδίδει συνδυαστικά το περιεχόμενο των άρθρων 98 παρ. 1 ΚΔικ (αύξηση) και 102 (μείωση). Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των πιο πάνω διατάξεων παρέπεται ότι κανόνα αποτελεί η εκκαθάριση της δικηγορικής αμοιβής με βάση τις διατάξεις για τις ελάχιστες νόμιμες αμοιβές, εκτός αν υπάρχει έγγραφη συμφωνία για την αμοιβή κατά το άρθρο 58 παρ. 1 ΚΔικ. Κατά τα λοιπά, συγχωρείται η αύξηση της ελάχιστης νόμιμης δικηγορικής αμοιβής "ανάλογα με την επιστημονική εργασία, την αξία και το είδος της υπόθεσης, του χρόνου που απαιτήθηκε, τις εκτός έδρας μεταβάσεις...". Μείωση νόμιμης αμοιβής συγχωρείται μόνο στην περίπτωση διογκωμένου αγωγικού αιτήματος. Σε καμία όμως περίπτωση δεν δικαιολογείται μείωση της δικηγορικής αμοιβής είτε κατ' άρθρο 58 παρ. 5 ΚΔικ επειδή η εκκαθαριζομένη δικηγορική αμοιβή με βάση την αξία του αντικειμένου, επί της οποίας υπολογίζεται είναι μεγάλη, όταν ο υπολογισμός της γίνεται βάσει των ελάχιστων ορίων του Κώδικα περί Δικηγόρων ή όταν για την εργασία του δικηγόρου, για την οποία ζητείται αμοιβή, απαιτήθηκε λίγος χρόνος και καταβλήθηκε μικρή επιστημονική προσπάθεια [...].

Γ) Με το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά την αναθεώρησή του με το από 7.4.2001 Ψήφισμα της Ζ' Αναθεωρητικής Βουλής, ορίζεται ότι : "οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας". [...] Η κρίση δηλαδή του ουσιαστικού δικαστηρίου πρέπει να μην παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, ούτε να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, που αποτελεί, γενική αρχή του δικαίου και μέσο ελέγχου της κρίσης του δικαστηρίου, χωρίς να υπάγεται στην έννοια της αναλογικότητας [...].

Περαιτέρω, από την [...] διάταξη του άρθρου 72 ΚΔικ εμφαίνεται ότι η βούληση του νομοθέτη ήταν να λειτουργήσει η διάταξη αυτή ως κίνητρο προς τον οφειλέτη να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του δανειστή χωρίς την παρεμβολή της εκτελεστικής διαδικασίας και να αποφύγει την καταβολή σημαντικών ποσών ως αμοιβή της σύνταξης επιταγής προς εκτέλεση. Όμως δεν πρόκειται περί "διπλοπληρωμής" του ίδιου κονδυλίου, καθώς η δικαστική δαπάνη αφορά τα δικαστικά έξοδα και αμοιβή του δικηγόρου μέχρι τη στιγμή (συζήτησης και) έκδοσης της απόφασης, ενώ η αμοιβή για σύνταξη της επιταγής προς εκτέλεση αφορά αμοιβή μεταγενέστερης δικηγορικής ενέργειας. Ούτε βέβαια μπορεί να υποστηριχθεί ότι εφόσον συνταχθεί επιταγή προς εκτέλεση δεν εισπράττεται πλέον δικαστική δαπάνη αλλά μόνο η ισόποση αμοιβή, για σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ευθέως παραβίαση του διατακτικού της απόφασης που εκτελείται αλλά και ζημία του επισπεύδοντος που δεν θα εισέπραττε τα δικαστικά έξοδα που κατέβαλε. Είναι προφανές, επομένως ότι η ρύθμιση του άρθρου 72 ΚΔικ υπηρετεί τον εύλογο νομοθετικό σκοπό της περιστολής των καθυστερήσεων και της δυστροπίας στις οικονομικές συναλλαγές, είναι πρόσφορη για την επίτευξη του στόχου αυτού και επιπρόσθετα, τελεί σε εύλογη αναλογία προς αυτόν από τη στιγμή που ο διάδικος που νικήθηκε έχει πάντοτε τη δυνατότητα να συμμορφωθεί εκούσια προς το ποσό που επιδικάστηκε σε βάρος του, αποφεύγοντας την επιβάρυνση [...]. Με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης έφεσης το εκκαλούν ισχυρίζεται ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η αμοιβή του πληρεξούσιου δικηγόρου για τη σύνταξη της προσβαλλόμενης επιταγής ήταν νόμιμη, ενώ, αν αυτό έκρινε ορθά, η αμοιβή αυτή, η οποία είναι υπερβολική, δεν θα έπρεπε να οριστεί στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης, κατ' άρθρο 72 του ν. 4194/2013 (Κώδικα Δικηγόρων), αλλά σύμφωνα με όσα ορίζονταν στο άρθρο 63 αυτού. Περαιτέρω με τον πρόσθετο λόγο της ένδικης έφεσης, το εκκαλούν ισχυρίζεται ότι ο καθορισμός της αμοιβής του πληρεξούσιου δικηγόρου του για τη σύνταξη της προσβαλλόμενης επιταγής αντίκειται στη διάταξη του άρθρο 25 του Συντάγματος. Οι πιο πάνω λόγοι είναι μη νόμιμοι και πρέπει ν' απορριφθούν [...] καθόσον, η προσβαλλόμενη αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής, ορίστηκε σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 72 του Κώδικα Δικηγόρων, η οποία δεν συμπεριλαμβάνεται στις διατάξεις για τα δικαστικά έξοδα των άρθρων 63 επ. του ίδιου Κώδικα και εξάλλου δεν υπερβαίνει τα πλαίσια αυτού, ούτε αντίκειται στους σκοπούς θέσπισης της διάταξης, ούτε άλλωστε και στις επιταγές του άρθρου 25 Σ. [...].". 3. Το άρθρο 25 παράγραφος 1 του Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά την αναθεώρησή του με το από 6/17-4-2001 Ψήφισμα της Ζ' Αναθεωρητικής Βουλής, ορίζει ότι : "Το δικαίωμα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.". Η αρχή της αναλογικότητας διέπει όλη τη δημόσια δράση και, επομένως, δεσμεύει όλες τις λειτουργίες του κράτους (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική). Η ρητή, μάλιστα, κατοχύρωση με το άρθρο 25 παράγραφος 1 εδάφιο γ του Συντάγματος της άμεσης τριτενέργειας των θεμελιωδών δικαιωμάτων επιβάλλει, ειδικότερα, στο δικαστή κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του νόμου να προσφεύγει στη συνταγματική αυτή διάταξη για να διασφαλίζει με τον τρόπο αυτό και κατά την επίλυση των ιδιωτικών διαφορών δίκαιη ισορροπία μεταξύ των αντιτιθεμένων συμφερόντων και παράλληλα να προστατεύει τα θεμελιώδη δικαιώματα. Η αρχή της αναλογικότητας, συγκεκριμένα, επιβάλλει το νομοθετικό μέτρο με την έννοια του ουσιαστικού νόμου α) να είναι πρόσφορο, δηλαδή κατάλληλο, για να πραγματωθεί ο σκοπός του νόμου σύμφωνα με τις δεδηλωμένες επιδιώξεις του, β) να είναι αναγκαίο, δηλαδή να συνιστά μέτρο, το οποίο επάγεται τον ελάχιστο δυνατό περιορισμό των δικαιωμάτων του προσώπου σε βάρος του οποίου απαγγέλλεται σε σύγκριση με άλλα μέτρα που είναι επίσης δυνατόν να ληφθούν για την εξυπηρέτηση του δεδομένου σκοπού του νόμου και γ) να είναι stricto sensu αναλογικό, δηλαδή να τελεί σε ανεκτή σχέση με το σκοπό του νόμου για να μην επιφέρει ωφέλεια μικρότερη από τη βλάβη που προκαλεί. Η παραβίαση, τέλος, της αρχής της αναλογικότητας, όπως και η υπέρβασή της από το δικαστήριο της ουσίας, ιδρύει λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμοί 1 και 19 του ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 3/2024, ΟλΑΠ 9/2022, ΟλΑΠ 9/2015).

Περαιτέρω η διάταξη του άρθρου 924 του ΚΠολΔ "Επίδοση επιταγής προς εκτέλεση" ορίζει στην παράγραφο 1 ότι: "Η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης αρχίζει από την επίδοση σε εκείνον κατά του οποίου στρέφεται η εκτέλεση αντιγράφου του απογράφου με επιταγή για εκτέλεση [...].". Επιταγή είναι η έγγραφη πρόσκληση, την οποία απευθύνει ο επισπεύδων-δανειστής προς τον καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη, να εκπληρώσει εκούσια την υποχρέωσή του. Η επίδοσή της στον οφειλέτη έχει διττό σκοπό: Πρώτον να καθορίσει ακριβώς την έκταση της απαίτησης του δανειστή και , δεύτερον, να ειδοποιήσει τον οφειλέτη για την εκτέλεση που επίκειται σε βάρος της περιουσίας και ενδεχομένως και της προσωπικής ελευθερίας του (άρθρο 1047 του ΚΠολΔ). Η επιταγή, επομένως, από τη φύση της κυρίως ως διαδικαστικής πράξης - αλλά και ως όχλησης - δικαιολογεί γενικά σε περίπτωση που περιέχει ελάττωμα την προσβολή της με ανακοπή κατά τη διαδικασία των άρθρων 933 και 979 του ΚΠολΔ. Αν, ειδικότερα, η επιταγή περιέχει απαίτηση μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά οφείλεται, μπορεί να θεμελιωθεί κατ' αυτής λόγος ανακοπής, ο οποίος θα αφορά στην ουσιαστική βασιμότητα της απαίτησης και θα έχει ως αίτημα την ακύρωση της επιταγής ως προς το υπερβάλλον ποσό. Το αίτημα, δηλαδή, της ανακοπής στην προκειμένη περίπτωση στρέφεται μόνον κατά του ύψους της εκτελεστής απαίτησης ως στοιχείου της επιταγής και όχι κατά του κύρους της ως πράξης της εκτελεστικής διαδικασίας. Η επιταγή πρέπει να περιγράφει - σύμφωνα με το άρθρο 924 εδάφιο β του ΚΠολΔ - με ακρίβεια την απαίτηση. Η αμοιβή του Δικηγόρου για τη σύνταξή της αποτελεί ιδιαίτερο κονδύλιο της επιταγής, το οποίο συνεπώς πρέπει να συγκεκριμενοποιείται σε αυτή ως προς την αιτία και το ποσόν της. Το άρθρο 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013 (Φ.Ε.Κ. Α 208/27-9-2013) - η οποία στη συνέχεια για λόγους συντομίας θα αναφέρεται ως "διάταξη" - με τον τίτλο "Αμοιβή για σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση" ορίζει τα εξής: "1. Για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση τίτλων εκτελεστών η αμοιβή του δικηγόρου ορίζεται στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης, όπως αυτή επιδικάστηκε από το δικαστήριο.". Από μόνη τη γραμματική διατύπωση της "διάταξης" προκύπτει ότι η αμοιβή του Δικηγόρου για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση, η οποία αποτελεί την πρώτη πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης, προκαθορίζεται από τον ίδιο νόμο, και είναι ίση κατά ποσόν με το σύνολο της δικαστικής δαπάνης που επιδικάσθηκε από το Δικαστήριο - πλέον του φόρου προστιθέμενης αξίας (Φ.Π.Α.) που αναλογεί στο ποσό αυτό. Η αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής προκαταβάλλεται από τον επισπεύδοντα την εκτέλεση-δανειστή στον πληρεξούσιο δικηγόρο του και αποδίδεται στη συνέχεια από τον καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη στον επισπεύδοντα (άρθρα 927 και 932 του ΚΠολΔ). Η αξίωση, συνεπώς, αυτή του επισπεύδοντος κατά του καθ' ου είναι αυτοτελής έναντι της αξίωσης που διατηρεί σε βάρος του για καταβολή των δικαστικών εξόδων (άρθρα 176 επ. του ΚΠολΔ), τα οποία επιδίκασε στον επισπεύδοντα η δικαστική απόφαση που αποτελεί τον εκτελεστό τίτλο για την επίσπευση της εκτέλεσης. Η "διάταξη", όμως, καταλείπει κανονιστικά κενά, επειδή α) ρυθμίζει μόνον την αμοιβή του Δικηγόρου στη περίπτωση που έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση, η οποία περιλαμβάνει διάταξη για τα δικαστικά έξοδα, μολονότι μπορεί να υπάρχουν εκτελεστές δικαστικές αποφάσεις που δεν περιέχουν τέτοια διάταξη, όπως, όταν ο διάδικος δεν υπέβαλε αίτημα για καταδίκη του αντιδίκου του στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του με συνέπεια το δικαστήριο να μην έχει εξουσία να περιλάβει στο διατακτικό του τέτοια διάταξη (άρθρο 106 του ΚΠολΔ) ή, όταν το δικαστήριο συμψήφισε στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων (άρθρο 178 του ΚΠολΔ), β) δεν περιέχει ρύθμιση για τις περιπτώσεις που η αναγκαστική εκτέλεση δεν επισπεύδεται με δικαστική απόφαση, αλλά με διαταγές πληρωμής ή με διαταγές απόδοσης της χρήσης μισθίου ή με αλλοδαπούς τίτλους που κηρύχθηκαν εκτελεστοί στη Ελλάδα κ.λπ. , παρά το γεγονός ότι οι τίτλοι αυτοί περιλαμβάνουν κατά κανόνα διάταξη για τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 904 του ΚΠολΔ), γ) δεν ρυθμίζει την περίπτωση κατά την οποία η αναγκαστική εκτέλεση επισπεύδεται με εκτελεστό τίτλο, ο οποίος εξ ορισμού δεν μπορεί να περιλαμβάνει διάταξη για δικαστικά έξοδα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των συμβολαιογραφικών εγγράφων, δ) δεν περιέχει ρύθμιση για το ζήτημα αν η αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής - σε περίπτωση που η υπόθεση κρίθηκε από δικαστήρια και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας - θα υπολογισθεί με βάση τη δικαστική δαπάνη, την οποία επιδίκασαν τα δικαστήρια της ουσίας τόσο στον πρώτο, όσο και στο δεύτερο βαθμό, ή μόνον με βάση τη δικαστική δαπάνη που καθόρισε το δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την απόφαση που αποτελεί τον εκτελεστό τίτλο, ε) δεν ρυθμίζει την περίπτωση κατά την οποία ο δανειστής επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση για την ικανοποίηση μέρους μόνον χρηματικής απαίτησής του κατά του καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη, στ) δεν ορίζει αν στην περίπτωση που υπάρχουν περισσότεροι επισπεύδοντες ή καθ' ων η εκτέλεση η αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου των επισπευδόντων θα πρέπει να επιμερισθεί κατά τις διατάξεις των άρθρων 180 του ΚΠολΔ και 480 του ΑΚ ή όχι και, τέλος, ζ) στερεί πλήρως από τη διάταξη του άρθρου 58 παράγραφος 5 του ν. 4194/2013 το κανονιστικό περιεχόμενό της. Ο ιστορικός νομοθέτης δεν αποτύπωσε στην αιτιολογική έκθεση του ν. 4194/2013 το λόγο για τον οποίο όρισε ότι η αμοιβή του Δικηγόρου, ειδικά, για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση πρέπει να υπολογίζεται σύμφωνα με τη "διάταξη" και όχι - όπως και για τις λοιπές αμοιβές - ελεύθερα, χωρίς κατώτατα ή ανώτατα όρια, μετά από έγγραφη συμφωνία του Δικηγόρου με τον εντολέα του και μάλιστα με την επιφύλαξη των γενικών διατάξεων του Αστικού Κώδικα.

Η αμοιβή, περαιτέρω, για σύνταξη επιταγής δεν φέρει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, το οποίο θα μπορούσε να δικαιολογήσει την καταβολή στο δικηγόρο ειδικής, συγκεκριμένης και προκαθορισμένης από το νόμο, αμοιβής για την ενέργειά του αυτή. Αντίθετα, η "διάταξη" εντάσσεται στο κεφάλαιο ΣΤ του Κώδικα Δικηγόρων "ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ", το οποίο περιλαμβάνει όλες τις βασικές ρυθμίσεις που αφορούν στις αμοιβές των δικηγόρων. Η "διάταξη", επομένως, επειδή έχει την ίδια οικονομική λειτουργία με τις λοιπές όμοιες ως προς το ρυθμιστικό αντικείμενό τους διατάξεις του ν. 4194/2013, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί ως ειδική έναντί τους, διότι δεν τελεί σε σχέση υπαλληλίας με αυτές. Οι διατάξεις, όμως, των άρθρων 57 και επ. του ν. 4194/2013 καθιστούν προφανές ότι ο δικηγόρος πρέπει να προστατεύεται και ως φορέας επαγγελματικής αξίας, διότι προβλέπουν ότι μπορεί σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν δεν κατάρτισε σύμβαση με τον εντολέα του, να αξιώσει από αυτόν αμοιβή και μάλιστα ικανή να εγγυηθεί ότι θα ασκεί το λειτούργημά του με αξιοπρεπείς οικονομικές απολαβές. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην "Έκθεση αξιολόγησης συνεπειών ρυθμίσεων" στο σχέδιο νόμου "Κώδικας Δικηγόρων" - το οποίο συνέταξε η αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης σύμφωνα με το άρθρο 7 του ν. 4048/201 (Φ.Ε.Κ. Α 34 23-2-2012) "Ρυθμιστική Διακυβέρνηση: Αρχές, Διαδικασίες και Μέσα Καλής Νομοθέτησης" που ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο - αναφέρεται ρητά στον αριθμό "3" "Συνέπειες στην Οικονομία" ότι " [...] πρέπει να θεωρηθεί ότι εμμέσως οι διατάξεις του (εννοεί του Σχεδίου Νόμου) δημιουργούν ένα πιο σύγχρονο, διαφανές και προσαρμοσμένο στην τρέχουσα πραγματικότητα modus vivendi του έλληνα δικηγόρου τόσο ως λειτουργού της δικαιοσύνης, όσο και ως ελεύθερου επαγγελματία. Ο επανακαθορισμός του δικηγόρου ως παράγοντα της σύγχρονης οικονομικής ζωής επιχειρείται μέσα από προβλέψεις του νέου Κώδικα που άπτονται πολλών οικονομικής φύσεως ζητημάτων της καθημερινής δικηγορίας (π.χ. συμφωνίες αμοιβών, προεισπράξεις αμοιβών [...]". Την ίδια βούληση είναι φανερό ότι είχε και ο νεότερος νομοθέτης, ο οποίος με το ν. 5095/2024 (ΦΕΚ A' 40/15-3-2024) "Ενίσχυση δικηγορικής ύλης: Ρυθμίσεις για [...] την πληρωμή των υποθέσεων νομικής βοήθειας [...]" διασφαλίζει θεσμικά το δικηγορικό λειτούργημα, το οποίο μετά την πανδημία και την οικονομική κρίση που διήλθε η Χώρα κατά το πρόσφατο παρελθόν σε συνδυασμό με το μεγάλο αριθμό των δικηγόρων στην επικράτεια, δοκιμάζεται οικονομικά ακόμη και σήμερα (βλ. και την αιτιολογική έκθεση του ν. 5095/2024 υπό Α "Η ταυτότητα της αξιολογούμενης ρύθμισης" αριθμός 2). Η "διάταξη", συνεπώς, θεραπεύει το ίδιο εύλογο, οικονομικό, συμφέρον του δικηγόρου να λάβει αμοιβή από τον εντολέα του για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση. Ο σκοπός του νομοθέτη να βελτιώσει με το ν. 4194/2013 τη θέση του δικηγόρου και ως ελεύθερου επαγγελματία στην αγορά εργασίας παρέχει, συνεπώς, επαρκή αιτιολογία για την εισαγωγή ειδικών ρυθμίσεων που εξασφαλίζουν σε αυτόν ικανοποιητικές αμοιβές. Η "διάταξη", επομένως, από την άποψη αυτή δεν είναι ασύμβατη με τα άρθρα 2 παράγραφος 1, 17 του Συντάγματος και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α. που προστατεύουν και τα ενοχικά δικαιώματα ως περιουσία του ατόμου (βλ. για την έννοια της περιουσίας τις ΟλΑΠ 4/2012 και ΟλΑΠ 31/2007). Η "διάταξη", ωστόσο, επειδή ορίζει ότι ο δικηγόρος μπορεί να απαιτήσει από τον εντολέα του αμοιβή οπωσδήποτε συγκεκριμένου ποσού για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση, αναιρεί το δικαίωμα του εντολέα να διαπραγματευθεί και να καταρτίσει τελικά συμφωνία με το δικηγόρο του ως προς το ποσό που πρέπει να καταβάλει σε αυτόν για την εξώδικη αυτή ενέργειά του. Η "διάταξη", συνεπώς, προσβάλλει στο σημείο αυτό την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων που διέπει κατά το άρθρο 361 του ΑΚ ολόκληρο το ενοχικό δίκαιο, μολονότι ο ν. 4194/2013 διασφαλίζει την ελευθερία αυτή σε όλες τις άλλες διατάξεις του που ρυθμίζουν τις λοιπές αμοιβές του δικηγόρου. Το ποσόν μάλιστα, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει ο εντολέας στο δικηγόρο ως αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής, καθορίζεται ευθέως και αμέσως από το νόμο, ο οποίος δεν επιτρέπει απόκλιση από τον κανόνα που εισάγει με διαφορετική συμφωνία του εντολέα με το δικηγόρο του. Η "διάταξη", επομένως, αποτελεί στην πραγματικότητα κανόνα αναγκαστικού δικαίου (άρθρο 3 του ΑΚ).

Ο χαρακτήρας, ωστόσο, αυτός δεν μπορεί στην προκειμένη περίπτωση να δικαιολογηθεί, επειδή δεν προστατεύει ούτε το γενικό συμφέρον ούτε δικαίωμα προσώπου που έχει ανάγκη ιδιαίτερης προστασίας (ΟλΑΠ 5/2015), διότι ασθενέστερος συμβαλλόμενος στη σύμβαση παροχής νομικών υπηρεσιών δεν είναι ο δικηγόρος, αλλά ο εντολέας του, ο οποίος, επειδή κατά κανόνα δεν έχει νομικές γνώσεις, σε αντίθεση με το δικηγόρο του, δεν μπορεί να αξιολογήσει και να αποτιμήσει οικονομικά τη φύση και την ποιότητα των υπηρεσιών, τις οποίες παρέχει σε αυτόν ο νομικός παραστάτης του, ώστε να καταστεί δυνατόν να καταβάλει σε αυτόν αμοιβή εύλογη και ανάλογη με την εργασία του. Για το λόγο αυτό ο ενωσιακός νομοθέτης προστατεύει τον εντολέα ως "καταναλωτή" με τις διατάξεις των άρθρων 1, 2, 3 παράγραφος 1, 4 παράγραφος 1 και 5 της Οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 1993 σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το άρθρο 32 της Οδηγίας 2011/83/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 2011 "σχετικά με τα δικαιώματα των καταναλωτών, την τροποποίηση της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου κ.λπ." και ισχύει σήμερα (ΔΕΕ απόφαση της 15-1-2015 Birute Siba κατά Arunas Devenas στην υπόθεση C-537/13, ECLI:EU:C:2015:14, ΔΕΕ απόφαση της 3-9-2015 Horatiu Ovidiu Costea κατά SC Volksbank Romania SA στην υπόθεση C-110/14 ECLI:EU:C:2015:271). Ο εντολέας μάλιστα στην περίπτωση της αμοιβής για σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση δεν έχει καμία δυνατότητα από το νόμο να διαπραγματευθεί το ύψος της. Η "διάταξη", συνεπώς, θίγει τον πυρήνα του δικαιώματος που διατηρεί κάθε συναλλασσόμενος να δρα στις συναλλακτικές του σχέσεις με τον τρόπο που ο ίδιος θεωρεί κάθε φορά κατάλληλο και να ρυθμίζει τις περιουσιακές του σχέσεις κατά την ελεύθερη βούλησή του (άρθρο 5 παράγραφος 1 του Συντάγματος, ΟλΑΠ 6/2015). Το δίκαιο, όμως, διασφαλίζει γενικά και με αποτελεσματικό τρόπο τόσο την ελευθερία επιλογής στις συναλλακτικές σχέσεις, όσο και το δικαίωμα των συναλλασσόμενων σε πλήρη και σύμμετρη πληροφόρηση (πρβλ. τις διατάξεις των άρθρων 173, 200, 140 έως 145, 150 έως 153, 179, 197 έως 198, 281, 288, 296, 334 παράγραφος 2, 335 έως 338, 362 έως 364, 371 έως 372, 380 έως 382, 519, 535 έως 537, 679, 837 του ΑΚ κ.λπ.). Η ουσιαστική έννομη σχέση, περαιτέρω, της σύμβασης έμμισθης εντολής που συνδέει τον εντολέα με τον εντολοδόχο-δικηγόρο (άρθρα 713 ΑΚ, 3 παράγραφος 2, 57, 58 και 63 επ. ν. 4194/2013) επηρεάζει ουσιωδώς και τα έννομα συμφέροντα τρίτου προσώπου και, ειδικότερα, του καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη. Ο καθ' ου η εκτέλεση, συγκεκριμένα, υποχρεώνεται κατά το άρθρο 932 του ΚΠολΔ να καταβάλει στο δανειστή-επισπεύδοντα τα έξοδα της εκτελεστικής διαδικασίας, μολονότι δεν συνδέεται με τον εντολοδόχο δικηγόρο του επισπεύδοντος με έννομη σχέση ουσιαστικού δικαίου που θα μπορούσε να παράσχει στο δικηγόρο τέτοιο δικαίωμα. Η αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής αποτελεί έξοδο της αναγκαστικής εκτέλεσης, το οποίο μάλιστα ο επισπεύδων-δανειστής πρέπει να προκαταβάλει στον εντολοδόχο-πληρεξούσιο δικηγόρο του (άρθρο 932 του ΚΠολΔ). Η υποχρέωση του καθ' ου η εκτέλεση να καταβάλει στον επισπεύδοντα και την αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής παράγεται από την απόφαση του δανειστή να κινήσει σε βάρος του οφειλέτη του αναγκαστική εκτέλεση. Για το σκοπό αυτό ο δανειστής χορηγεί δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του στο δικαστικό επιμελητή εντολή προς εκτέλεση (άρθρο 927 του ΚΠολΔ). Η παροχή της εντολής που προαναφέρθηκε ιδρύει τη δικονομική, δημοσίου δικαίου, έννομη σχέση εκτέλεσης μεταξύ του επισπεύδοντος-δανειστή και του καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη. Η έννομη αυτή σχέση, συνεπώς, δεν απορρέει από το ουσιαστικό δίκαιο, αλλά από τον εκτελεστό τίτλο. Η ύπαρξη, όμως, της απαίτησης που εκτελείται μπορεί, γενικά, να ελεγχθεί από το δικαστή της εκτέλεσης κατά τα άρθρα 933 και επ. του ΚΠολΔ. Ο καθ' ου η εκτέλεση, επομένως, ως τελικά υπόχρεος για την καταβολή της αμοιβής του πληρεξουσίου δικηγόρου του επισπεύδοντος για τη σύνταξη επιταγής έχει δικαίωμα - σε περίπτωση που συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις - να προσβάλει την εκτέλεση με ανακοπή που αφορά στο ύψος της συγκεκριμένης απαίτησης. Το δικαίωμά του αυτό απορρέει από τα άρθρα 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος και 6 παράγραφος 1 της Ε.Σ.Δ.Α και εξειδικεύεται στις διατάξεις των άρθρων 933 και επ. ΚΠολΔ. Η "διάταξη" όμως - η οποία ορίζει ότι η αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής ανέρχεται υποχρεωτικά στο συγκεκριμένο ποσό που αναφέρεται σε αυτή - αναιρεί το δικαίωμα του καθ' ου η εκτέλεση να αμυνθεί κατά της επιταγής και να αιτηθεί να ελεγχθεί η ουσιαστική βασιμότητα της αξίωσης του επισπεύδοντος - και κατ' επέκταση του πληρεξουσίου δικηγόρου του - εναντίον του για καταβολή του ποσού που προαναφέρθηκε, επειδή στερεί από αυτόν τη δυνατότητα να ασκήσει ανακοπή κατά της εκτέλεσης και επομένως να προβάλει και να αποδείξει ισχυρισμούς του που θα στήριζαν τη βασιμότητά της (ΟλΑΠ 6/2012). Ο καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτης πιθανόν να συμμορφωθεί με το διατακτικό δικαστικής απόφασης ή άλλου τίτλου που τον υποχρεώνει σε παροχή στον επισπεύδοντα-δανειστή, επειδή επίκειται η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος της περιουσίας του. Με τον τρόπο αυτό μάλιστα δεν θα απαιτηθεί να καταβάλει στο δανειστή έξοδα εκτέλεσης και, επομένως, και την αμοιβή του δικηγόρου του. Το ενδεχόμενο, όμως, αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει κριτήριο για την ερμηνεία μιας διάταξης νόμου, ο οποίος σε κάθε περίπτωση πρέπει να ερμηνεύεται με επιχειρήματα που στηρίζονται σε αρχές του τεθειμένου δικαίου (ΟλΑΠ 22/1996, ΟλΑΠ 1104/1986, ΟλΑΠ 246/1986) και όχι σε ηθικές και, ειδικότερα, συνεπειοκρατικές αξιολογήσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το αρμόδιο συλλογικό διοικητικό όργανο, το οποίο συνέταξε την έκθεση αξιολόγησης των συνεπειών των ρυθμίσεων που περιλήφθηκαν στο σχέδιο νόμου "Κώδικας Δικηγόρων" δεν έκανε αναφορά σε τέτοιες παραμέτρους. Αντίθετα, ο ίδιος ο νομοθέτης με τις διατάξεις των άρθρων 904 επ. του ΚΠολΔ παρέχει ρητά στο δανειστή δικαίωμα να επισπεύσει αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του οφειλέτη για να ικανοποιήσει δικαίωμά του, αλλά και στον οφειλέτη δικαίωμα να αμυνθεί κατά της εκτέλεσης. Ο καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτης, ειδικότερα, μπορεί να προβάλει με ανακοπή κατά της εκτέλεσης οψιγενείς ισχυρισμούς και ως προς την ύπαρξη της κύριας απαίτησης που βεβαιώθηκε σε βάρος του. Τέτοιοι λόγοι ανακοπής, οι οποίοι μάλιστα δεν καταλαμβάνονται από το δεδικασμένο, θεμελιώνονται, ενδεικτικά, στη διάταξη του άρθρου 281 του ΑΚ σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 25 του Συντάγματος, 281 και 116 του ΚΠολΔ, όπως, όταν επισπεύδεται αναγκαστική εκτέλεση για να ικανοποιηθεί ουσιαστικό δικαίωμα, το οποίο έχει ήδη αποδυναμωθεί ή κατά παράβαση της αρχής που απαγορεύει την αντιφατική συμπεριφορά (άρθρο 116 του ΚΠολΔ). Το ζήτημα γίνεται εναργέστερο, όταν επισπεύδεται σε βάρος του οφειλέτη αναγκαστική εκτέλεση με προσωρινά εκτελεστή απόφαση, η οποία δεν παράγει δεδικασμένο ως προς την ύπαρξη της απαίτησης του δανειστή ή με διαιτητική απόφαση στις περιπτώσεις που και αυτή σύμφωνα με το άρθρο 896 του ΚΠολΔ δεν δημιουργεί δεδικασμένο ως προς το ίδιο ζήτημα. Το δικαίωμα, επομένως, του καθ' ου η εκτέλεση δεν πρέπει να περιορίζεται και πολύ περισσότερο να αναιρείται από τον κίνδυνο να επιβαρυνθεί με τα έξοδα της εκτελεστικής διαδικασίας (πρβλ. ΑΕΔ 33/1995), επειδή σε διαφορετική περίπτωση θα παραβιαζόταν και το άρθρο 6 παράγραφος 1 της Ε.Σ.Δ.Α. για το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη (πρβλ. Ε.Δ.Δ.Α. απόφαση της 2-4-2020 στην υπόθεση Chorbadzhiyski και Krasteva κατά Βουλγαρίας, HUDOC, σκέψεις 56 επ.).

Η αμοιβή, εξάλλου, την οποία μπορεί να απαιτήσει ο πληρεξούσιος δικηγόρος από τον επισπεύδοντα την εκτέλεση και εντολέα του, καταβάλλεται τελικά από τον καθ' ου ως έξοδο εκτέλεσης. Τέτοια έξοδα, ωστόσο, μπορεί να είναι μόνον όσα είναι πράγματι απαραίτητα για να διεξαχθεί η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης. Οι δαπάνες, όμως, τις οποίες σύμφωνα με το άρθρο 176 του ΚΠολΔ οφείλει να καταβάλει ο εναγόμενος που ηττήθηκε στη διαγνωστική δίκη στον ενάγοντα, περιλαμβάνουν τέλη και αμοιβές που προφανώς δεν μπορούν να συνδεθούν με την εκτελεστική διαδικασία, επειδή δεν τελούν σε συνάφεια με αυτή και επομένως δεν είναι αναγκαίες για τη διεξαγωγή της. Πρόκειται, ενδεικτικά, για τις αμοιβές των πραγματογνωμόνων, τις αποζημιώσεις των μαρτύρων για να προσέλθουν και να καταθέσουν ενώπιον των δικαστηρίων της ουσίας, τα ποσά που καταβλήθηκαν για την προσαγωγή άλλων αποδεικτικών μέσων, τα έξοδα ταξιδιού και αλληλογραφίας που κατέβαλε ο διάδικος για να εμφανισθεί στη δίκη, το τέλος δικαστικού ενσήμου κ.λπ. (άρθρο 189 παράγραφος 1 περίπτωση δ και ε ΚΠολΔ). Η "διάταξη", συνεπώς, με τη στενή διατύπωσή της δεν είναι πρόσφορη, δηλαδή κατάλληλη, για να υπηρετηθεί ο σκοπός της εκτελεστικής διαδικασίας, επειδή η αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής ως έξοδο εκτέλεσης θα προαφαιρεθεί από το πλειστηρίασμα με συνέπεια ο πλειστηριασμός των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη που κατασχέθηκαν να αποδώσει υπό διανομή πλειστηρίασμα μειωμένο κατά το ποσόν της αμοιβής του δικηγόρου. Το αποτέλεσμα αυτό έχει έκδηλη αρνητική επίπτωση στα έννομα, οικονομικά, συμφέροντα τόσο του επισπεύδοντος, όσο και των δανειστών που αναγγέλθηκαν, επειδή είναι ενδεχόμενο να λάβουν από το πλειστηρίασμα ποσό μικρότερο από τις απαιτήσεις τους κατά του καθ' ού η εκτέλεση. Το ίδιο αρνητικό οικονομικό αποτέλεσμα επέρχεται, όμως, και σε βάρος του καθ' ού η εκτέλεση, επειδή ο οφειλέτης έχει προφανές έννομο συμφέρον να αποδώσει ο πλειστηριασμός της περιουσίας του το μεγαλύτερο δυνατό τίμημα για το λόγο ότι μετά την ικανοποίηση των δανειστών του θα λάβει ο ίδιος το υπόλοιπο του πλειστηριάσματος. Ακόμη, όμως, και αν δεν απομείνει υπόλοιπο, ο καθ' ου η εκτέλεση εξακολουθεί να διατηρεί το ίδιο έννομο συμφέρον, επειδή κατά το ύψος του πλειστηριάσματος απαλλάσσεται από τις οφειλές του προς τρίτους.

Ο δικηγόρος, εξάλλου, συμβάλλει έμπρακτα στην εύρυθμη απονομή της δικαιοσύνης και στη λειτουργία του κράτους δικαίου (άρθρα 1 παράγραφος 1 και 2 του ν. 4194/2013). Η ιδιαίτερη αυτή ευθύνη του έναντι της κοινωνίας και της Πολιτείας επιβάλλει σε αυτόν την υποχρέωση να μην παρεκκλίνει κατά την άσκηση του λειτουργήματός του και από τη ρύθμιση του άρθρου 38 περίπτωση ζ του Κώδικα Δεοντολογίας Δικηγορικού Λειτουργήματος, το οποίο ορίζει ότι "δεν επιτρέπεται στο Δικηγόρο να προκαλεί υπερβολικές δαπάνες σε βάρος του αντιδίκου [...] με υπερβολικές επιταγές ή διόγκωση των δικαστικών δαπανών.". Η "διάταξη", επιπλέον, υποχρεώνει τον καθ' ου η εκτέλεση να καταβάλει στον επισπεύδοντα προκαθορισμένο ποσό ως αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου του για τη σύνταξη επιταγής, ακόμη και αν ο οφειλέτης είχε πραγματική πρόθεση να καταβάλει το χρέος του στον επισπεύδοντα, αλλά δεν εκπλήρωσε την υποχρέωσή του αυτή από πραγματική αδυναμία του που οφείλεται σε αντικειμενικούς λόγους ή λόγους ανώτερης βίας (οικονομική αδυναμία, ασθένεια κ.λπ.).

Η "διάταξη", περαιτέρω, δεν είναι αναγκαία για το σκοπό, για τον οποίο θεσπίσθηκε, επειδή ο πληρεξούσιος δικηγόρος του επισπεύδοντος μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση με αμοιβή, η οποία θα είναι ανάλογη με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εργασίας του αυτής. Ο νομοθέτης, μάλιστα, στο Σχέδιο Νόμου "Κώδικας Δικηγόρων" της 29-10-2012 είχε σαφή πρόθεση να υπάρχει αυτή η αναλογία, επειδή είχε προβλέψει ότι η αμοιβή του δικηγόρου για τη σύνταξη επιταγής έπρεπε να ορίζεται σε ποσοστά 2%, 1,5% και 1% - με κριτήριο το δικαστήριο, το οποίο είχε εκδώσει τον εκτελεστό τίτλο- επί του συνολικού ποσού που θα οριζόταν στην επιταγή. Ο Κώδικας Δεοντολογίας για Ευρωπαίους Δικηγόρους, μάλιστα, προβλέπει ρητά στο άρθρο 3 σημείο 4 ότι "η αμοιβή που χρεώνει ο δικηγόρος [...] στον εντολέα θα είναι δίκαιη και εύλογη [...]". Η σύνταξη επιταγής, εξάλλου, είναι κατά κανόνα απλή εργασία σε σύγκριση με σχεδόν όλες τις άλλες εργασίες που πρέπει να προηγηθούν έως και την κτήση εκτελεστού τίτλου. Η αμοιβή, τέλος, αναζητείται τελικά από τον καθ' ού η εκτέλεση, ο οποίος, επειδή δεν μετέχει στη σύμβαση που κατάρτισε ο επισπεύδων-δανειστής με τον πληρεξούσιο-δικηγόρο του, δεν πρέπει να υποχρεώνεται σε καταβολή ποσών που δεν υπηρετούν αποκλειστικά το σκοπό της εκτελεστικής διαδικασίας. Για τους λόγους που προαναφέρθηκαν η αμοιβή πρέπει να υπολογίζεται κατά την καλή πίστη (άρθρο 288 ΑΚ), η οποία αποτελεί και το μέσο για να εξασφαλίζεται η αναλογική ισότητα στις ενοχικές σχέσεις (άρθρο 4 παράγραφος 1 του Συντάγματος, πρβλ. και τα άρθρα 179, 371, 388 και 409 ΑΚ κ.λπ.). Με τον τρόπο αυτό θα προστατεύονται αποτελεσματικά τα έννομα συμφέροντα τόσο των διαδίκων στη δίκη της αναγκαστικής εκτέλεσης, όσο και του πληρεξουσίου δικηγόρου του επισπεύδοντος να λάβει από αυτόν δίκαιη και εύλογη αμοιβή για τη σύνταξη της επιταγής. Η αξίωση, τέλος, του επισπεύδοντος για αναγκαστική εκτέλεση, την οποία εγγυάται το άρθρο 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος, είναι αξίωση έναντι της Πολιτείας, η οποία τον συνδράμει κατά το νόμο στη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του καθ' ου και, ειδικότερα, παρέχει σε αυτόν τα αναγκαία κάθε φορά μέσα για την ικανοποίηση της απαίτησής του. Το ποσό, όμως, της αμοιβής για τη σύνταξη επιταγής προς εκτέλεση που δικαιούται ο δικηγόρος περιέρχεται στον ίδιο και όχι στην Πολιτεία, με συνέπεια ο καθού - σε περίπτωση που υποχρεωθεί να καταβάλει στον επισπεύδοντα την αμοιβή που ορίζεται στη "διάταξη" - να επιβαρύνεται με την καταβολή ενός ποσού που υπερβαίνει την υποχρέωσή του να καταβάλει μόνον τα έξοδα που συναρτώνται άμεσα με την επίσπευση της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος του που έχει σκοπό την ικανοποίηση των απαιτήσεων τόσο του επισπεύδοντος, όσο και των δανειστών που θα αναγγελθούν κατά την εξέλιξη της ίδιας διαδικασίας. Η "διάταξη", επομένως, δεν είναι και stricto sensu αναλογική, επειδή προκαλεί τόσο στον επισπεύδοντα, όσο και στον καθ' ου η εκτέλεση οικονομική επιβάρυνση, η οποία σε περίπτωση που δεν είναι σύμμετρη με την εργασία που προσέφερε ο δικηγόρος στον εντολέα του, θα είναι μεγαλύτερη από την ωφέλεια που θα αποκομίσει ο δικηγόρος από τη σύνταξη επιταγής. Η ανάγκη, συνεπώς, να υπάρχει αναλογία μεταξύ της εργασίας που πραγματοποίησε ο δικηγόρος για τη σύνταξη της επιταγής και της αμοιβής που θα λάβει για το λόγο αυτό από τον εντολέα του και τελικά από τον καθ' ου η εκτέλεση είναι εμφανής. Για το λόγο αυτό η "διάταξη" πρέπει να ερμηνευθεί διασταλτικά σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ του Συντάγματος) με σκοπό να προστατευθούν στην προκειμένη περίπτωση τα ατομικά δικαιώματα τόσο του δικηγόρου και του εντολέα του, όσο και των διαδίκων στη δίκη της αναγκαστικής εκτέλεσης, τα οποία κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα και τριτενεργούν άμεσα και στην έννομη σχέση εκτέλεσης που συνδέει το δανειστή-επισπεύδοντα με τον οφειλέτη-καθ' ου η εκτέλεση (άρθρο 25 παράγραφος 1 εδάφιο γ του Συντάγματος). Πρόκειται, συγκεκριμένα, για τα θεμελιώδη δικαιώματα για προστασία της προσωπικότητάς τους, για παροχή έννομης προστασίας και για προστασία της περιουσίας τους (άρθρα 2 παράγραφος 1, 5 παράγραφος 1, 17 και 20 παράγραφος 1 του Συντάγματος). Η "διάταξη", επομένως, έχει την έννοια ότι σε περίπτωση που ο δανειστής επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του οφειλέτη του με εκτελεστό τίτλο που περιλαμβάνει διάταξη για δικαστικά έξοδα, η αμοιβή, την οποία προκατέβαλε στον πληρεξούσιο δικηγόρο του για τη σύνταξη επιταγής προς πληρωμή και μπορεί συνεπώς να αξιώσει από τον καθού ως έξοδο εκτέλεσης (άρθρο 932 του ΚΠολΔ), πρέπει να έχει ελάχιστο όριο τη νόμιμη αμοιβή που προβλέπεται από το άρθρο 59 παράγραφος 3 του. Ν. 4194/2013 σε συνδυασμό με τις περιπτώσεις Δ και ΣΤ του Παραρτήματος Ι του ίδιου νόμου και μέγιστο όριο το ποσόν που ορίζεται από το άρθρο 72 παράγραφος 1 του νόμου που προαναφέρθηκε - πλέον του Φ.Π.Α. που αναλογεί στα ποσά αυτά - με την προϋπόθεση ότι ο καθ' ου επιτάχθηκε να καταβάλει το συγκεκριμένο ποσό και όχι μικρότερο. Σε κάθε περίπτωση ο ακριβής προσδιορισμός του ποσού που θα οφείλεται για την αιτία που προαναφέρθηκε σε περίπτωση που υπερβαίνει το ελάχιστο νόμιμο όριο θα γίνει από το δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ του Συντάγματος, 371, 288, 281 ΑΚ και 58 παράγραφος 5 εδάφιο α του ν. 4194/2013.

Ο καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτης, περαιτέρω, μπορεί να προσβάλει με ανακοπή κατά της εκτέλεσης την επιταγή προς εκτέλεση σε περίπτωση που το ύψος της είναι δυσανάλογο σε σχέση με την επιστημονική εργασία και το χρόνο που απαιτήθηκε για τη σύνταξή της, τη φύση και τη σπουδαιότητα της υπόθεσης, όπως και όλες τις λοιπές περιστάσεις που συντρέχουν σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και μπορούν να ληφθούν υπόψη για να προσδιορισθεί το ποσό της αμοιβής που τελικά οφείλεται (περισσότεροι διάδικοι, περιοδικές καταβολές κ.λπ.). Το ερμηνευτικό αυτό αποτέλεσμα διασφαλίζει τα έννομα συμφέροντα α) του δικηγόρου, ο οποίος θα λάβει οπωσδήποτε αμοιβή για τη σύνταξη επιταγής προς πληρωμή και μάλιστα ικανοποιητική, διότι θα είναι ανάλογη με τη φύση, την ποιότητα και τα λοιπά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εργασίας που εκτέλεσε προς όφελος του εντολέα του, β) του επισπεύδοντος-δανειστή που θα προκαταβάλει στον εντολοδόχο-πληρεξούσιο δικηγόρο την ίδια ανάλογη αμοιβή για την εκτέλεση της εντολής που ανέθεσε σε αυτόν και γ) του καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη, ο οποίος δεν θα επιβαρυνθεί με έξοδα που δεν είναι κατά το νόμο απαραίτητα για την επίσπευση της διαδικασίας εκτέλεσης σε βάρος του. Με τη συστηματική-τελολογική, εξάλλου, αυτή ερμηνεία που στηρίζεται στην αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ του Συντάγματος) η διάταξη του άρθρου 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013 εναρμονίζεται με τις επιταγές του Συντάγματος που προστατεύουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του δικηγόρου, του επισπεύδοντος-δανειστή και του καθ' ου η εκτέλεση-οφειλέτη και παραμένει άρα σε ισχύ με κανονιστικό, όμως, νόημα, το οποίο δεν εμφανίζει ασυνέπεια με τις συνταγματικές διατάξεις που προαναφέρθηκαν και διασφαλίζει τη συστηματική συνοχή και ρυθμιστική ενότητα στην έννομη τάξη. Αν, ωστόσο, η "διάταξη" κρινόταν στην προκειμένη περίπτωση ανεφάρμοστη ως αντίθετη στο Σύνταγμα θα επέρχονταν πιθανόν τα εξής αποτελέσματα: α) είτε ο δικηγόρος να μην έχει δικαίωμα να λάβει καθόλου αμοιβή για εργασία που εκτέλεσε παρά τις ρητές για το αντίθετο προβλέψεις του ν. 4194/2013, β) είτε την καταβολή της να επιβαρυνθεί μόνον ο εντολέας του-επισπεύδων την εκτέλεση ως υπόχρεος έναντί του από τη σύμβαση έμμισθης εντολής που τους συνδέει, μολονότι τελικά υπόχρεος προς καταβολή της αμοιβής είναι ο καθ' ου η εκτέλεση (άρθρο 932 ΚΠολΔ), είτε γ) να υποχρεωθεί ο καθ' ου να καταβάλει στον επισπεύδοντα αμοιβή για σύνταξη επιταγής, η οποία πιθανόν να είναι ανώτερη σε ποσό ακόμη και από αυτό, το οποίο επίσης όρισε ρητά ο νομοθέτης με τη "διάταξη". Ένα τέτοιο, όμως, αποτέλεσμα δεν θα προστάτευε τον οφειλέτη από την άσκηση υπερβολικών ή ακόμη και καταχρηστικών αξιώσεων σε βάρος του.

Εξάλλου, με τη σύμφωνη προς το Σύνταγμα ερμηνεία της "διάταξης" ο δικαστής δεν υπερβαίνει τη ratio του νόμου και για το λόγο αυτό δεν οικειοποιείται έμμεσα τη νομοθετική εξουσία κατά παράβαση της αρχής της διάκρισης των λειτουργιών που προβλέπεται από το άρθρο 26 του Συντάγματος (πρβλ. τις ΟλΣτΕ 3216/2003, ΟλΣτΕ 1093/1987 και ΟλΣτΕ 744/1987 ως προς τη σύμφωνη με το Σύνταγμα ερμηνεία νόμου).

Σύμφωνα περαιτέρω με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 εδάφιο α ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται [...] αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου [...]. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται :

α) αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του,

β) αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές και

γ) αν εφαρμοστεί εσφαλμένα. Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Με το λόγο αυτό ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, η ένσταση κ.λπ. ορθώς απορρίφθηκαν ως μη νόμιμες ή, αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγιναν δεκτές ως νόμιμες ή απορρίφθηκαν ή έγιναν δεκτές ως ουσιαστικά βάσιμες (ΟλΑΠ 5/2023, ΟλΑΠ 1/2022, ΟλΑΠ 3/2020).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης (άρθρο 561 παράγραφος 2 του ΚΠολΔ), το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κατά το στάδιο έρευνας της από 8-3-2019 έφεσης και του από 5-4-2021 προσθέτου λόγου της, την οποία είχε ασκήσει το εκκαλούν και ήδη αναιρεσείον κατά της υπ' αριθμό 1904/2017 οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, απέρριψε ως νόμω αβάσιμους τους λόγους της έφεσης, όσο και τον πρόσθετο λόγο της - με τους οποίους το εκκαλούν είχε προσβάλει την εκκαλουμένη για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ, 72 παράγραφος 1, 63 επ. του ν. 4194/2013 σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 281 ΑΚ και 116 του ΚΠολΔ - με την αιτιολογία ότι η ανακοπή κατά της εκτέλεσης, την οποία είχε ασκήσει ο εφεσίβλητος-ανακόπτων και ήδη αναιρεσίβλητος κατά του υπ' αριθμό …/2019 πρώτου απογράφου εκτελεστού της υπ' αριθμό …/2009 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και της από …2014 επιταγής προς πληρωμή κάτω από αντίγραφο του πρώτου αυτού εκτελεστού απογράφου - με την οποία είχε επιταχθεί να καταβάλει στον καθού η διαταγή πληρωμής-ανακόπτοντα ποσό 15.867,42 Ευρώ ως έξοδο εκτέλεσης για την αμοιβή του πληρεξουσίου Δικηγόρου του επισπεύδοντος την εκτέλεση - ήταν μη νόμιμη, διότι το ποσόν αυτό είχε υπολογισθεί σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013, το οποίο δεν ρυθμίζει θέματα δικαστικών εξόδων, δεν υπερβαίνει τα πλαίσια του "Κώδικα Δικηγόρων" και δεν είναι αντίθετη τόσο με τους σκοπούς για τους οποίους θεσπίσθηκε η διάταξη, όσο και στις επιταγές του άρθρου 25 του Συντάγματος. Σύμφωνα, ωστόσο, με όσα αναφέρθηκαν στην προηγούμενη νομική σκέψη, η διάταξη του άρθρου 72 παράγραφος 1 του ν. 4194/2013 πρέπει να ερμηνευθεί σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παράγραφος 1 εδάφιο δ του Συντάγματος) με σκοπό να προστατευθούν συνταγματικά δικαιώματα που περιορίζονται με αυτή. Η διάταξη, συνεπώς, που προαναφέρθηκε έχει την κανονιστική έννοια ότι σε περίπτωση που ο δανειστής επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του οφειλέτη του με εκτελεστό τίτλο που περιλαμβάνει διάταξη για δικαστικά έξοδα, η αμοιβή, την οποία προκατέβαλε στον πληρεξούσιο δικηγόρο του για τη σύνταξη επιταγής προς πληρωμή και μπορεί να αξιώσει από τον καθ' ου ως έξοδο εκτέλεσης, πρέπει να έχει ελάχιστο όριο τη νόμιμη αμοιβή που προβλέπεται από το άρθρο 59 παράγραφος 3 του. Ν. 4194/2013 σε συνδυασμό με τις περιπτώσεις Δ και ΣΤ του Παραρτήματος Ι του ίδιου νόμου και μέγιστο όριο το ποσό που ορίζεται από το άρθρο 72 παράγραφος 1 του νόμου που προαναφέρθηκε - πλέον του Φ.Π.Α. που αναλογεί στα ποσά αυτά - με την προϋπόθεση ότι ο καθ' ου δεν επιτάχθηκε να καταβάλει μικρότερο ποσό. Ο ακριβής προσδιορισμός του ποσού που θα οφείλεται για την αιτία που προαναφέρθηκε σε περίπτωση που υπερβαίνει το ελάχιστο νόμιμο όριο θα γίνει από το δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 25 παράγραφοι 1 εδάφιο δ και 3 του Συντάγματος, 371, 288, 281 ΑΚ και 58 παράγραφος 5 εδάφιο α του ν. 4194/2013 μετά από ανακοπή κατά της επιταγής (άρθρα 933 επ. του ΚΠολΔ), την οποία έχει νόμιμο δικαίωμα να ασκήσει ο καθ' ου η εκτέλεση με αίτημα τον περιορισμό του ποσού, το οποίο επιτάσσεται να καταβάλει στον επισπεύδοντα για την αμοιβή που αυτός προκατέβαλε στον πληρεξούσιο δικηγόρο του για τη σύνταξη της επιταγής και το οποίο πρέπει να είναι ανάλογο σε σχέση με την επιστημονική εργασία και το χρόνο που απαιτήθηκε για τη σύνταξή της, τη φύση και τη σπουδαιότητα της υπόθεσης, όπως και όλες τις λοιπές περιστάσεις που συντρέχουν σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση και μπορούν να ληφθούν υπόψη για να προσδιορισθεί το ακριβές ποσό που τελικά οφείλεται. Το Μονομελές Εφετείο, επομένως, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση παραβίασε ευθέως τις διατάξεις των άρθρων 25 παράγραφοι 1 εδάφιο δ και 3 του Συντάγματος, 371, 288, 281 ΑΚ και 58 παράγραφος 5 εδάφιο α του ν. 4194/2013, τις οποίες δεν εφήρμοσε, μολονότι στην προκειμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή τους, με συνέπεια να υποπέσει στην αναιρετική πλημμέλεια που προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθμός 1 εδάφιο α του ΚΠολΔ, όπως βάσιμα επικαλείται το αναιρεσείον με το μοναδικό λόγο της αναίρεσής του. Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν - και επειδή δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα - η αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή και να παραπεμφθεί η υπόθεση, η οποία χρειάζεται περαιτέρω διευκρίνηση προς εκδίκαση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.), απορριπτομένης της πρόσθετης παρέμβασης του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, το οποίο κατέθεσε προτάσεις - μετά από το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του - πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος ηττήθηκε στη δίκη (άρθρα 106, 176 εδάφιο α, 180, 182 παράγραφοι 1 και 2, 183, 191 παράγραφος 2 του ΚΠολΔ, 22 παρ. 1 ν. 3693/1957, το οποίο διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αριθμός 18 ΕισΝΚΠολΔ, και 5 παράγραφος 12 ν. 1738/1987 σε συνδυασμό με το άρθρο μόνο παράγραφος 2 της υπ' αριθμό 134423οικ/8-12-1992/20-1-1993 Κ.Υ.Α. Οικονομικών και Δικαιοσύνης, Φ.Ε.Κ. Β 11/20-1-1993), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 12-9-2023 και 19-3-2026 πρόσθετες παρεμβάσεις των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών" και έδρα την Αθήνα και "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" και έδρα τη Θεσσαλονίκη, αντίστοιχα, υπέρ του αναιρεσιβλήτου.

Αναιρεί την υπ' αριθμό 3499/2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς εκδίκαση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουνίου 2026.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 22 Οκτωβρίου 2026.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης καθώς και της αρχαιότερης Αντιπροέδρου αποχωρησασών, η αμέσως αρχαιότερη Αντιπρόεδρος της σύνθεσης

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: