ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ
«Όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει στα ελληνικά μέτρα» τόνισε ο τότε πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στις 23/2/2017.
Είχαν προηγηθεί μια σειρά μέτρων που είχαν νομοθετηθεί σ’ εφαρμογή των μνημονίων. Αρκετά απ’ αυτά κρίθηκαν από τα Ελληνικά δικαστήρια[1] ύστερα από την ιστορική απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ 668/2012[2], η οποία εκδόθηκε με αφορμή την φύση και λειτουργία του πρώτου μνημονίου (ν. 3833/2010 και ν. 3845/2010) και δημοσιεύθηκε στις 20-2-2012. «…αντιμετώπιση της κατά την εκτίμηση του νομοθέτη άμεσης ανάγκης καλύψεως οικονομικών αναγκών της χώρας όσο και στη βελτίωση της μελλοντικής δημοσιονομικής και οικονομικής της καταστάσεως, δηλαδή στην εξυπηρέτηση σκοπών, που συνιστούν κατ’ αρχήν σοβαρούς λόγους δημοσίου συμφέροντος και αποτελούν, ταυτοχρόνως, και σκοπούς κοινού ενδιαφέροντος των κρατών μελών της Ευρωζώνης, εν όψει της καθιερουμένης από τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως υποχρεώσεως δημοσιονομικής πειθαρχίας και διασφαλίσεως της σταθερότητας της ζώνης του ευρώ στο σύνολό της…» (σκέψη 35)Η απόφαση αυτή ήχθη ενώπιον του ΕΔΔΑ υπόθεση Ιωάννα ΚΟΥΦΑΚΗ κατά Ελλάδας[3].Το Δικαστήριο έκρινε ότι υφίσταται μεν επέμβαση στην απόλαυση του δικαιώματος στην περιουσία, η επέμβαση αυτή όμως είναι νόμιμη και υπαγορεύεται από λόγους δημοσίου συμφέροντος.
