Γεώργιος Περ. Αναγνωστόπουλος
Πρωτοδίκης
Εισαγωγικά
Η αντίληψη της κατοικίας του ανθρώπου ως ενός χώρου ιερού και απαραβίαστου τον οποίο κανείς πρέπει να απολαμβάνει ακώλυτα με γαλήνη και ηρεμία υπήρχε ήδη από την αρχαιότητα με σχετικές γραπτές αναφορές να βρίσκονται σε κείμενα της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης καθώς και στον κώδικα του Χαμουραμπί. Το 1215 Ο Μεγάλος Χάρτης των Ελευθεριών (Magna Carta Libertatum) έθεσε τις βάσεις για την νομική αντίληψη του ασυλου ενώ το 1604 ο διάσημος Άγγλος Δικαστής Sir Edward Coke στην υπόθεση «Semayne's Case» διατύπωσε την φράση το σπίτι μου είναι το κάστρο μου (My home is my castle) θεμελιώνοντας νομικά το απαραβίαστο της οικίας. Το πρώτο συνταγματικό κείμενο που κατοχύρωσε το άσυλο της κατοικίας ήταν το Σύνταγμα της Virginia των Η.Π.Α. το 1776 και στην Ευρώπη το Σύνταγμα του Βελγίου το 1831. Σε όλα τα σύγχρονα κράτη η κατοικία θεωρείται άσυλο και προστατεύεται, ενώ η είσοδος σε αυτήν από τα κρατικά όργανα μόνο κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται.
